|
|
XIX Asemblea Nacional TESE POLÍTICA 1. Análise da situación do ensino O Proceso de Boloña e o EEES No que se refire a nível Europeo a Declaración de Boloña e o Espazo Europeo de Educación Superior (EEES) fan que o ensino universitario europeo estea a sofrer unha profunda transformación. Detrás da equiparación de títulos e do aumento da calidade do ensino universitario para facelo máis atractivo que se fan presentar como obxectivos do proceso de Boloña, agóchase unha forte mercantilización, elitización e homoxeneización do sistema universitario europeo. A universidade europea está deixando de ser un servizo público esencial, en que o coñecemento sexa un valor por si proprio, para transformarse nunha fábrica de traballadores adaptábeis a un mercado laboral precario que a empresa demanda. O plan de Boloña estrutura os estudos universitarios en dous ciclos: o grao, de tres ou catro anos de duración e no que se adquiriría un coñecemento máis xeral, e o posgrao, cunha duración de un ou dous anos máis, que conduciría á especialización nun eido profesional ou na investigación, acadando o título de mestrado. A xeralidade de coñecementos que debe de ter o grao está a conducir a unha redución das titulacións ofertadas, ao refundirse ou mesmo eliminarse certos títulos do actual plano coa consecuente incertidume dos seus xa titulados e estudantes. No caso do Estado Español a carencia dun catálogo de titulacións pechado e as novas que van aparecendo ou filtrándose ao respecto cuestionan o futuro de certas carreiras, a pesar de que as mobilizacións realizadas ata o momento conduciron á conservación de certos títulos que, en principio, semellaban perigar. É notábel o resultado que obtiveron as mobilizacións dos estudantes de Filoloxía Galega, Historia da Arte... que pasaron de temer a desaparición da súa carreira a formar parte do primeiro catálogo de títulos de grao de implantación asegurada. O temor deste estudantado así como o das demais ramas das Humanidades non é inxustificado: a incorporación da empresa privada á financiación do ensino público outórgalle a capacidade de decidir sobre a súa organización, sobre os programas docentes, sobre as liñas de investigación... A universidade transfórmase polo tanto nunha empresa, e como tal, debe de ser rentábel: só aqueles estudos que produzan profesionais válidos para a empresa manteranse, e deixaranse de impulsar as liñas de investigación puramente científicas, que non produzan beneficios económicos. Ademais tendo en conta que o perfil xeralista que van ter os títulos de grao non vai ser suficiente para acceder á investigación, así como a non explicitación da existencia de práctica dificultará a inserción no mercado laboral e sobre todo a dificultade para o acceso á docencia a través da reforma do CAP que se analisará posteriormente, será case inevitábel a obrigatoriedade de facer posgraos por parte do estudantado destas titulacións. Outra rama de titulacións que no Estado Español teñen unha forte incertidume respecto ao futuro que lles agarda é a das carreiras técnicas. Estas titulacións non teñen un equivalente na maioría do países da U.E., polo que dende o primeiro momento temeron a súa equiparación con estudos de medias, como os de formación profesional. A última incorporación ao catálogo de titulacións aparecida no mes de febreiro parece asegurar a súa continuidade como títulos de grao, e mesmo con algún posgrao xa confirmado nalgún caso, a pesar de que os contidos dos títulos propostos están aínda por definir. Queda aínda pendente, tanto para estes estudos como para todos os demais, concretar con que título se recoñecerá aos actuais titulados. Este tema é especialmente delicado naquelas áreas en que actualmente coexisten unha enxeñaría xunto a unha ou máis enxeñarías técnicas na mesma área. Deberá asegurarse o recoñecemento do grao aos xa titulados das técnicas, mentres que se lles debería de recoñecer algún tipo de posgrao (supostamente especializado) aos enxeñeiros. Isto nas áreas en que a especialización está nas técnicas e non na enxeñaría, choca co obxectivo de grao xeral e posgrao especializado que o plano de Boloña estabelece. Sería necesario que dende o goberno se garantise o acceso ao mercado laboral en boas condicións para as e os estudantes de grao, de maneira que non sexa imprescindíbel obter o título de mestrado para obter un traballo na área estudada nunhas condicións dignas. E que isto non supuxese que na práctica se dese o caso de diferenciación dos mestrados en canto a prezo, impartición na Universidade Pública ou Privada e inserción laboral. Os posgraos trataríanse por tanto de estudos de especialización, para obter un coñecemento máis específico nunha área ou formarse de cara a continuar cunha carreira investigadora. A oferta de posgraos está deseñada para irse adaptando ao que a empresa demanda en cada momento, podendo aparecer ou desaparcer titulacións según se precise. Unha vez realizado o posgrao, a través doutro curso as e os estudantes poderían acceder ao doutoramento e empezar así unha carreira orientada á investigación. As condicións de acceso entre o título de grao e o posgrao converteranse nunha nova selectividade de carácter elitista no económico, e discrecional no académico. Existirá unha selectividade académica xa que cada centro universitario poderá fixar arbitrariamente os criterios académicos mínimos para acceder ao posgrao, así como ao número de prazas deste que serán un número menor que as de grao: esta redución xa se observa nas propostas de posgraos nas universidades galegas. Tamén se producirá unha selectividade económica apreciábel nos prezos destes títulos de posgrao. Isto potencia a forte competencia entre universidades que se está a fomentar e conduce a estabelecer universidades de varias categorías. Se a isto unimos as incógnitas sobre o prezo que os posgraos van ter, atopámonos cun sistema fortemente selectivo e elitista, con universidades de primeira e segunda clase e onde só aqueles estudantes con recursos económicos suficientes teñen garantido o acceso aos estudos desexados. É dicir, afástanos da universalidade de acceso ao coñecemento e aos estudos desexados que a universidade pública debera de garantir. No caso do estado español, a pesar da repetición continua de que os prezos dos posgraos serán públicos, o único certo de momento é que terán os mesmos prezos que actualmente teñen os estudos de doutoramento, e non os do segundo ciclo cos que se deberan corresponder. Isto supón un incremento de entre un 30 e un 50% no prezo que os estudantes terán que abonar para cursar estudos equivalentes. Ademais disto, non hai nada mencionado respecto ao prezo dos posgraos impartidos dende centros privados ou de posgraos cuxa impartición se decida nun centro universitario, e todo fai temer que serán notabelmente superiores. Por outra banda, os posgraos están pensados para permitir un reciclado do traballador ao longo da súa vida profesional, formándose naquelas áreas que a mudábel demanda empresarial precisa nun momento dado. Resulta paradóxico que a pesar de partir deste plantexamento, a estrutura interna dos estudos exixe do estudante unha adicación a tempo completo, resultando imposíbel compatibilizalos co desenvolvemento dunha profesión: o estudantado a tempo parcial, ou aqueles que estudan e traballan ao mesmo tempo quedarían excluídos deste sistema universitario. Tamén cómpre
sinalar o forte componente homoxeneizador que ten a reforma. Ademais
do impedimento a que Galiza participe neste proceso, e non posibilidade
de definirmos a planificación do noso propio ensino, Boloña
recoñece a compatibilidade entre harmonización de
estudos e respecto pola diversidade cultural, pero non fai ningunha
referencia ás culturas 'cooficiais' ou non recoñecidas
pola UE o que levará a unha acentuación do proceso
de desgaleguización cultural e lingüística no
Sistema Universitario Galego. O feito de contar Galiza cunha cultura
non recoñecida pola UE pon en risco a desaparición
dos seus elementos culturais propios na universidade, notabelmente
da lingua, ao chegaren estudantes doutras latitudes e non ter competencias
lexislativas ao respecto. Mais tamén se producirá
unha desgaleguización nos contidos que sendo xa afastados
da realidade galega por si propios, agora serán aínda
máis uniformizados (ata 50-75% no de contidos comúns
no grao). Lamentabelmente, non se está a aportar dende o goberno español ningunha partida económica que permita solventar estas cuestións, debendo afrontarse un cambio xigantesco na estrutura das universidades incluído o xeito de impartir aulas cun custe cero, o que fai pensar que a adaptación non se fará da maneira axeitada, tendo en conta ademais que se vai requerir tamén unha maior dotación en servizos complementares ao aumentar o traballo personalizado sobre todo en aulas de informática, bibliotecas e laboratorios coa dotación dun maior número e variedade de manuais e de material obrigatorio e complementar das materias. Non existe unha avaliación do financiamento para esta homologación por parte do goberno polo que non hai previsións de aumentar o que até o de agora era insuficiente, para mellorar cara unha docencia e investigación de calidade. Nin tampouco se contemplan fondos de nivelación a nível de estado ou europeo o que producirá unha serie de desigualdades entre as universidades europeas incluso dentro do propio SUG. A desaparición das clases maxistrais require un cambio na maneira de valorar o esforzo que supoñen as materias e, consecuentemente, o seu número de créditos. Con este fin preténdese implantar un novo sistema de créditos, común para toda Europa e teoricamente máis baseado no traballo da e do alumno que nas horas de clase. Son os chamados créditos ECTS. Á marxe da cuestión do custe económico destes créditos, está o labor aínda non concretado de como mediren o traballo do alumno, sobre todo tendo en conta que non o mesmo esforzo nos conduce a todos a adquirir os mesmos coñecementos ou os mesmos resultados. Teoricamente, valorouse que o traballo que un alumno medio debía realizar para superar un curso académico será de 40 horas semanais, incluíndo nestas horas as aulas, estudo, traballos e prácticas que o alumno debe de realizar. E en base a isto, deberán de definirse os créditos ECTS. Á marxe de que isto non permite compatibilizarmos traballo e estudo, está a cuestión de que en moitas titulacións isto non permitiría no actual sistema superar as materias. Ademais de que non aparece por ningures a avaliación do traballo do profesorado. O paso do actual sistema de créditos ao novo está aínda por concretar, aparecendo as principais incógnitas no relativo á valoración do traballo práctico da e do alumno nalgunhas titulacións, para as que aínda non se presentou ningún modelo. No Estado Español preténdese afrontar este cambio a custo cero, non se preve ningunha partida económica que solvente estas cuestións tendo en conta que a adaptación supón unha maior dotación en servizos e infraestrutura, todo isto fai pensar que a adaptación farase dunha forma deficiente. Por outro lado, o modelo europeo
universitario que se nos presenta incorpora a homologación
de prácticas en empresa como parte do programa nalgunhas
titulacións; porén, e en consecuencia, a máis
que probábel aparición de situacións encubertas
de explotación laboral do alumno, así como a suposta
potenciación da mobilidade xeográfica, que non se
contempla a desigualdade de condicións de ponto de partida
das universidades nen dos níveis de renda do estudantado,
tendo en conta que o sistema de bolsas é do máis baixo
de Europa en contía e en eficacia. Así, a situación
de emigración encuberta no noso país é consecuencia
dunha mala situación de inserción laboral dos titulados
e tituladas e dunha desvantaxe comparativa respeito aos estudos,
servizo e calidade ofrecido polo SUG con respecto a outras Universidades.
A previsíbel pequena chegada de extranxeiros ao SUG pode
ser usada como excusa para reducir aínda máis a presenza
da nosa lingua nas aulas, a pesar de que nun sistema de cualidade
este factor non sería un atranco. Esta reforma da universidade europea conduce polo tanto a unha universidade privatizada, mercantilizada, elitista e homoxeneizada, e supón un paso atrás no dereito universal de acceso a unha educación de calidade, verdadeiramente participativa e democrática como a que demandamos, polo que os CAF considerámola fortemente perxudicial para o ensino universitario público, así como para a sociedade en xeral. As reformas educativas a nível do Estado
Español En primeiro lugar a tan alardeada derogación da LOU que o PSOE utilizara nas mobilizacións en contra da política educativa do anterior goberno e sobre todo como promesa eleitoral para así supostamente contentar as aspiracións sociais, non foi unha prioridade política unha vez asumido o goberno do Estado. Así, mostrando claramente cales son os seus aliados (grande empresa, banca, CRUE) o PSOE eliminou da súa axenda política un dos temas máis controvertidos e sensíbeis, que tiña provocado a maior convulsión da universidade no último período, especialmente na nosa nación, para así conseguir que pasasen a un primeiro plano medidas de forte capacidade propagandística como son o recoñecemento formal de certos dereitos individuais. Deste xeito o PSOE pretendeu reforzar entre a xente nova un suposto perfil de esquerdas. Mais iso non conseguiu ocultar a súa política enmarcada dentro do conxunto de políticas neoliberais europeas facendo que as concrecións do tan publicitario “talante” amosasen que o cambio de goberno non respondía máis que a unha alternancia política. Así, as organizacións do ensino, tamén a nosa, puidemos observar como neste período o tan vendíbel diálogo social foi un dos grandes ausentes no deseño político do vernizado PSOE. Non foi de estrañar que a reforma da LOU, se presentase sen diálogo coas organizacións máis representativas do noso País ao conxunto de Universidades. Fomos poucas as organizacións que nos opuxemos xa que agás no caso do profesorado, nos demais aspeitos son poucas as modificacións tanto cuantitativas como cualitativas respecto ao anterior proxecto do PP. Foi por iso polo que malia ser tildada de “limitada, parcial e mesmo contradictoria” polo informe da ponencia de estatutos da USC a reforma da LOU foi apoiada por todos aqueles sectores que interesadamente saíran á rúa. A nível xeral, segue sendo unha Lei que ningunea a participación do estudantando e onde aparecemos infra-representados, non hai unha vasculación de competencias dos órganos unipersoais aos órganos colexiados, sobre todo ao claustro universitario, non se establecen maiores esixencias para a creación de universidades privadas como se fai coas públicas, non se estabelecen as bases necesarias para a integración no proceso de Boloña minimizando a importancia que este proceso ten para as universidades, e aínda que se eliminan as probas en cada facultade séguese mantendo a selectividade, proba que sempre temos denunciado por ser un atranco no acceso a un ensino público. Por último, enúnciase “a aprobación dun Estatuto do Estudante universitario, que deberá de prever a constitución funcións, organización e funcionamento dun Consello dos Estudantes universitarios” sen contar cando menos coa organización estudantil maioritaria na Galiza para as aportacións a ese estatuto (dereito a folga, a unha axuda ao estudo, a unha praza nas residencias públicas...) e constituíndo este Consello de costas á realidade estudantil do que no pasado decembro se aprobaron os seus Estatutos. Artellándose de costas ás organizacións estudantís, este Consello Estatal De Estudantes promove unha suposta representación aséptica e sen organizacións de estudantes, negando así a posibilidade de que a nosa organización, maioritaria nas tres universidades galegas, ao igual que outras organizacións do noso entorno, puidese participar convenientemente dese debate sobre participación e representación estudantil promovido polo Ministerio. Búscase o individualismo e a docilidade aos postulados do goberno de turno e a diminución da capacidade de acción das organizacións estudantís a través dun órgano mandatado pola LOU á que nos opuxemos sempre. Non parecéndolle suficiente ao goberno que se diminúa a nosa representación nos órganos universitarios, preténdese agora descafeinar a nosa capacidade de incidencia cun órgano onde participan “os máximos representantes dos estudantes” avalados polas correspondentes universidades e que se erixe “ como interlocutor válido dos estudantes coas administracións públicas”. Os CAF-CAEF manifestamos así a nosa oposición máis rotunda e a non participación neste órgano xa que ademais de pretender introducir dinámicas alleas de participación á nosa realidade universitaria para tentar diluír o noso discurso ou a nosa capacidade de acción, considerámolo así mesmo contrario á nosa práctica política e á defensa que sempre fixemos da democracia participativa que quere o colectivo estudantil. Tamén, no que se refire ás reformas a nível do Estado que afectan ao ensino universitario aínda que non plenamente, non podemos deixar de comentar o debate e posterior aprobación da LOE. Tras o cambio no goberno do Estado, a LOCE foi paralizada e comezouse a anunciar por parte do goberno do PSOE a través dos medios de comunicación a elaboración dunha nova Lei de Educación o mesmo que previamente xa foi analizado sobre a reforma da LOU e que, tanto no proceso como no resultado final, ten moitas semellanzas coa LOU, aínda que a súa aplicación sexa no Ensino Medio. Nunha actitude responsábel as organizacións nacionalistas que se mobilizaron contra a anterior LOCE, incluídos os CAF-CAEF, criticamos contundentemente o proceso oscurantista que o goberno do PSOE levara a cabo para a elaboración da nova Lei e criticamos as poucas modificacións de calado que se facían con respecto ao proxecto anterior. Nese sentido considerabamos que o proxecto que o goberno español presentaba non era máis que a continuidade dos postulados neoliberais que privatizan, elitizan e deterioran cada vez máis o ensino público, e que continuaba coa involución centralizadora do anterior goberno diminuínindo a capacidade do goberno galego para fixar os currículos escolares e negando a posibilidade de planificar e ordenar o ensino dende as propias nacións que conforman o Estado en base ás nosas necesidades e problemáticas. Por outra banda increméntanse as ratios estabelecidas nun 10%, amplíanse as prerrogativas das direccións elixidas pola Administración, en detrimento dos órganos colexiados, confírmase e amplíase a privatización da educación a todos os níveis educativos, consolídase definitivamente a dobre rede de centros, públicos e privados concertados, mediante concertos educativos desde a Educación Infantil, mentres a educación pública sofre diferentes carencias e necesidades e non se garante a gratuidade e unha ensino de calidade para todos e todas. O mantemento da materia de relixión no currículo escolar e a non definición dun financiamento suficiente que facilite os recursos necesarios para reducir as ratios, reforzar as titorías, facer os desdobres das diferentes materias, minimizar o fracaso escolar, ampliar os cadros de persoal para un ensino personalizado e de atención á diversidade, ou mesmo estender os servizos complementares a todos os centros e dotalos de profesorado suficiente e outros especialistas, fai que esta Lei continúe na liña do xa exposto con referencia á LOU, de privatización, elitización e españolización do ensino sen que o PSOE tivera mudado o rumbo no esencial con respeito á política do goberno anterior. Dentro das reformas do PSOE temos de sinalar algunhas que teñen que ver cos atrancos que van ter os titulados para acceder ao mercado laboral: CAP, MIR ou Lei de Acceso á Avogacía. A aprobación da LOCE (Lei de Calidade) por parte do goberno do PP, antes das eleccións que perdeu e, fiel ao seu costume, foi a escusa perfecta para introducir novamente a reforma do CAP vía Real Decreto 118/2004 polo que se estabelecía o Título de Especialización Didáctica (o CAP de sempre mais que agora duraría 2 anos sen posibilidade de facelo con algunha materia suspensa ). O cambio de goberno a nível estatal e o anuncio de paralizar a LOCE, levou aos CAF-CAEF a retomar as presións, esta vez sobre o PSOE, para que cumprise as súas promesas e derogase a LOCE ao completo, incluído o Decreto do CAP. Mais outra vez sen previo diálogo coas organizacións do sector e despois de reiteradas preguntas de como ía ser o novo sistema de capacitación do profesorado de secundaria tras o anuncio da súa reforma sen resposta clara, o PSOE volvendo facer gala dos métodos máis reaccionarios aprobou a reforma do CAP. Unha reforma que leva ao CAP a ser un posgrao máis con motivo da aplicación de Boloña, con prezos elevados coma os propios posgraos e cunha duración maior do que o anterior; de seis meses pasa a un ano e ademais o acceso a este posgrao dende certos graos, provocará a súa extensión de facto a dous anos. Ademais segue sen recoñecerse o dereito a unha axuda ao estudo para poder cursalo e a remuneración das prácticas no centro de ensino onde se realizaren, así como que non se garante tanto a mellora dos medios materiais e humanos para impartilo e a garantía de rematar coa necesaria capacitación para un bo exercicio da futura docencia. Tamén convén sinalar que no proxecto actual estabelécese unha selección en base a distintos criterios das persoas que poidan cursar o novo CAP (económica e académica) poñendo aínda máis trabas para o seu acceso. Xa que os CAF-CAEF opuxémonos sempre á súa existencia entendendo que se deberían de incluír os seus contidos dentro dos propios planos de estudo en forma de materias optativas e/ou libre elección sendo a formación para a docencia un dos posíbeis itinerarios que o estudantado puider escoller dende determinados cursos da titulación. Canto a realización das prácticas en centros de ensino seguimos a propor un sistema integrado no plano de estudos semellante ao dos prácticum nas carreiras do ámbito das ciencias da educación. Deste xeito unha vez titulado o estudantado estaría xa preparado para a incorporación ao mercado laboral e non se prolongarían máis os estudos e o pago por eles, xa que non hai dereito a bolsa durante o CAP, cuestión que se dificulta moito máis con esta nova reforma e que fará que doutra volta a nosa organización se mobilice na súa contra. Por todo isto, ao igual que no ano 1999 onde os CAF-CAEF convocamos mobilizacións que conseguiron o compromiso da Xunta de non aplicar no Sistema Universitario Galego ningunha reforma do CAP que aumentase a súa duración anterior, opoñémonos a todo este proxecto porque vén a supor un empeoramento do anterior non dubidándomos en exercer a mobilización para paralizar a súa aplicación. En canto á regulación dos médicos en proceso de formación vía-MIR, é importante seguir de cerca as negociacións que se están a producir. Despois de moitos anos de funcionamento do sistema de residencia, este debe de aportar garantías aos profesionais da saúde mediante a elaboración dun regulamento que determine as condicións laborais e formativas, así como a progresiva adquisición de responsabilidades que deben de ir adoptando os médicos. Sería por isto imprescindíbel que os CAF-CAEF implicásemos o estudantado neste proceso que vai ser a súa vía de formación posterior á Universidade. O anteproxecto de Lei sobre o acceso ás profesións de avogado e procurador supón a continuación da política privatizadora e elitista que xa intentou implantar o Partido Popular en numerosas ocasións, con beneprácito e asentimento dos Colexios de Avogados. A súa redacción foi levada cun escurantismo desmedido tentando evitar as mobilizacións do estudantado xa que se teñen dado noutros procesos semellantes. Este proxecto disfraza baixo supostas prácticas de formación, a restrición ao acceso das profesións, xa que supón a obrigatoriedade de realización de dous anos de prácticas en que, ademais de non estar definido cal vai ser o seu custo para as e os estudantes, imposibilítase a percepción de calquera tipo de axuda económica. Estas “prácticas non laborais” teñen a súa culminación coa realización final dunha proba única para todo o Estado, o que suporá unha clara homoxeneización dos contidos. A desculpa da implantación de Boloña e a adaptación ao ensino europeo, supón a aceleración deste proceso mercantilista que non é máis que o reflexo da política educativa elitista e centralizadora dos sucesivos gobernos estatais. Nova situación política
na Galiza O novo panorama político abre expectativas para que as políticas anteriores do PP sexan corrixidas e para que se faga unha verdadeira política universitaria que consiga invertir a involución do SUG e a desconfianza existente. Mais para iso cómpre que a consellaría amose un compromiso claro e que se modifiquen determinadas cuestións e actitudes que se manteñen do anterior goberno. A primeira delas, o fomento do diálogo e a participación cos sectores sociais implicados no ensino e que malia ser solicitado reiteradamente pola nosa organización segue sen haber un cambio de posicións que si se teñen dado noutras consellarías. Así mesmo, os CAF-CAEF tamén consideramos grave a falla do financiamento necesario para o SUG que denunciamos tamén este ano, xa que o PSOE cando gobernaba o PP na Xunta, votou en contra do Plano de Financiamento e agora deféndeo na consellaría nos orzamentos da CAG para o 2006, sendo insuficientes para paliar os problemas das universidades e as reformas con motivo do axeitamento ao Espazo Europeo de Educación Superior, entre outras cousas. Estas e outras cuestións serán as que nos preocupen e nas que seguiremos defendendo as nosas alternativas como organización. Dende a nosa organización este Plano de Financiamento Plurianual foi contestado a fins de 2004. Mais o cambio electoral tamén posibilitou que por vez primeira se producise o acceso do nacionalismo ao goberno da Xunta, e aínda que non é o encargado da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria, a posibilidade de que o nacionalismo conte con consellarías propias achéganos unha ferramenta máis da que servírmonos, complementar a nosa acción política e nas que crear unha forte incidencia no Sistema Universitario Galego e na mocidade (a Dirección Xeral de I+D+i, a Consellaría de Vivenda, a D.X de Mocidade, a Consellaría de Cultura...) coas que si poderemos ter unha interlocución e unha capacidade de incidencia máis nídia e mesmo capacidade de influenza na toma de decisións doutras consellarías do PSOE. Entendendo que as mudanzas políticas estruturais na Galiza nunca van vir dadas pola acción exclusiva do goberno, os CAF-CAEF como organización nacionalista preocupada pola situación do ensino comprométense a formular as nosas propostas, alternativas e críticas de xeito atinado sen caer na simplicación para mellorar esta situación en busca de solucións reais que modifiquen as políticas anteriores. E é por iso que os CAF-CAEF seguiremos mantendo a nosa iniciativa mobilizadora e reinvindicativa independentemente de quen estea no goberno, para seguir a defender unha mellora nas condicións do estudantado galego e un ensino público galego e de calidade. Sendo innegábel que vivimos unha situación colonial non é dificil apreciar como a Universidade segue desenvolvendo a función españolizadora que temos analizado noutras asembleas nacionais. A nível lingüístico séguese tratando con desleixo a nosa lingua, con poucas iniciativas institucionais efectivas e son mínimos os avanzos que se producen en canto a horas lectivas impartidas, proxectos de investigación ou de fin de carreira, teses doutorais... e mesmo a represión por parte do profesorado segue condicionando a realización dos exames en español. Os contidos curriculares seguen sen ter a súa plasmación e consonancia coa realidade galega, por iso non é de estrañar que a día de hoxe sexan máis importantes as fazañas da España imperialista do que a realidade dun pobo con historia de seu, ou que non existan tiulacións adicadas a estudos que se adapten ás condicións socioeconómicas da nosa nación. Desgaleguización que, como xa se ten analizado, se acentuará coa adaptación ao EEES. A desconexión existente entre a formación universitaria e o acceso ao mercado laboral é máis que evidente a consecuencia dun mapa de titulacións non adaptado ás condicións socio-económicas da Galiza, da inexistencia de suficientes traballos cualificados e mesmo da aparición de novos ciclos formativos que teñen unha maior “saída laboral”. Isto ten producido un incremento do paro e que moitos mozas e mozos titulados teñan que emigrar para atopar unha estabilidade laboral. Esta situación pódese dar tamén coas bolsas de mobilidade, sobre todo no caso das de investigación. Mais nesa mala situación de acceso ao mercado laboral tamén inflúe a pouca renovación pedagóxica e a falla de control sobre o traballo do profesorado, que moitas veces redunda nunha falla de formación práctica e de coñecementos e en máis fracaso educativo. Por outra banda tamén as sucesivas trabas que pon o Ministerio, como a Lei de Acceso á Avogacía, o MIR ou a propia reforma do CAP non responden máis que a retardar este acceso ao mercado laboral. Outro dos problemas que ten contribuído a unha cada vez maior elitización da Universidade é a situación dos servizos complementares. Os CAF sempre os entendimos como servizos públicos imprescindíbeis para garantir un acceso igualitario ao ensino universitario. Unha política pública de aloxamento universitario, un transporte público eficaz e a dotación de infraestruturas nos campus (comedores, bibliotecas, salas de estudo...) son condicións básicas para un ensino público de calidade. As universidades galegas teñen unha situación máis que precaria no que se refire a aloxamento público para o estudantado. Na Universidade de Vigo tan só existen dúas residencias públicas (a das Burgas no campus de Ourense e das Lagoas Marcosende no campus de Vigo) e na UdC non existe nin unha soa praza en residencias públicas, son todas privadas ou concertadas. Só a USC conta cun Servizo Universitario de Residencias, porén a súa situación é complicada dado o seu encarecemento progresivo e o peche da residencia do Monte do Gozo, consecuencia da crise económica e que significou unha perda de máis de 350 prazas. O pasado curso o MEC decretou ademais, a incompatibilidade das bolsas que concede este Ministerio a efectos de residencia coas subvencións que a propia USC oferta ás rendas máis baixas. Este feito, sumado á menor importancia que cada vez teñen os criterios económicos fronte aos académicos, lévanos cara a unha elitización do servizo público de residencias que incumpre a súa finalidade básica: contribuír a reducir a desigualdade de oportunidades por motivos económicos. O estudantado galego padece ademais un transporte público claramente deficiente e mal estruturado. A nível nacional o número de prazas é reducido, os prezos abusivos e os servizos de transporte urbano nalgúns campus do País tamén destacan pola súa ineficacia. No caso da UdC, nin tan sequer existe un bono-bus estudantil subvencionado polo Concello, como si ocorre nas outras dúas universidades do SUG, e na Universidade de Vigo o número de autobuses urbanos que conectan o Campus coa cidade é insuficiente. Os CAF-CAEF demandamos tamén unha mellora nas infraestruturas de cada Universidade. Cómpre un aumento do número de comedores universitarios que contén cuns prezos axeitados ao poder adquisitivo dos estudantes. Debe de aumentar tamén a dispoñibilidade das bibliotecas e producirse unha ampliación dos seus horarios, sobre todo nos meses de exames. Reclamamos tamén, sempre coa vista posta cara unha Universidade realmente pública, a xestión dos servizos de reprografía polas propias universidades. Somos conscientes de que a situación é grave, máis ao igual que non é indiferente quen goberne na Xunta da Galiza tampouco é o mesmo quen o faga nas institucións universitarias xa que pode agravar máis ou menos esta situación. E aquí tampouco parece haber consonancia. A evolución sofrida polas Universidades de Vigo e da Coruña nestes últimos anos non parece que evite na USC a combinación dos intereses persoais, o amiguismo ou mesmo o tráfico de favores nas alianzas dos sectores máis rancios da Universidade cos que defenden un pseudogaleguismo, a cambio do silencio ante as irregularidades e a nefasta política levadas a cabo pola actual equipa reitoral da USC. Con respecto ás outras dúas Universidades, a entrada no goberno mesmo do sector nacionalista non se reflicte moitas veces na asunción dos posicionamentos da primeira organización estudantil, e iso fai que en determinados proxectos non se teñan en conta as nosas propostas ou simplemente as nosas prioridades como organización estudantil, no caso da UdC, aínda que a interlocución ten mellorado, sobre todo na Universidade de Vigo. 2. O movemento estudantil na Galiza A situación do ensino coa reestruturación progresiva da Universidade cunha maior carga lectiva e de traballo personalizado (reforma das titulacións, créditos ECTS...) e cunha regresión continua das cuestións que determinan as posibilidades de estudo (aumento das taxas, endurecemento das condicións para acceso a unha bolsa, encarecemento dos servizos...) entre outras cuestións, explican a diminución da implicación fóra do estritamente académico como noutras épocas e que non se tivesen dado procesos mobilizadores importantes que combulsionasen o ensino despois da aprobación da Lei Orgánica de Universidades. Vivimos nunha etapa complexa, onde o confusionismo a partir da dualidade de mensaxes entre a mocidade para combater o nacionalismo, e a desmobilización da man do ideoloxismo, do acriticismo ou do pasotismo están á orde do día. É por iso que os CAF-CAEF son máis conscientes que nunca da importancia e potencialidade de contármonos con organizacións estudantís nacionalistas. Son escasas as organizacións estudantís que existen cun funcionamento estábel e normalmente fano dende o terreo do poder, cun marcado carácter asistencial e favoritista, fomentando prácticas supostamente “apolíticas”, amarelistas e prosistema. Neste momento político onde o sistema ten dilapidado moitas organizacións, as organizacións estudantis nacionalistas son quen de existir evidenciando o noso peso político, a permeabilidade do nacionalismo entre a xente moza e a idoneidade do noso traballo e do noso discurso político que nos teñen dotado de capacidade para poder actuar socialmente. Mais sermos capaces de analisar esta importancia non agocha os problemas que presentan neste caso os CAF-CAEF e a vontade de iniciativa para a súa solución, entre eles o impulso do debate nas organizacións sobre a idoneidade da nova organización do estudantado galego. Como previamente nos temos referido, a situación do asociacionismo estudantil de febleza e atomización que o caracterizaba tense agravado nos últimos anos deixando un panorama que evidencia a necesidade de invertir esta situación, imprimindo un novo ritmo ao movemento estudantil nacionalista. Tanto os Comités Abertos de Estudantes como os Comités Abertos de Escola e Facultade consideramos que a nova organización do estudantado galego é a ferramenta imprescindíbel para poder mellorar esta situación. Así o demostran os pasos que temos dado no último período interasemblear sendo conscientes de que este traballo será o mellor contributo para o movemento xuvenil nacionalista e que o seu traballo redundará na mellora do ensino e do propio País. 3. A alternativa estudantil nacionalista Seguimos a ser os CAF-CAEF a única organización estudantil nacionalista con presenza en todo o País consciente de que hoxe por hoxe, son máis vixentes que nunca os obxectivos que historicamente defendimos, pular por un ensino público, galego, democrático e de calidade. Un ensino público e de calidade : impulsando a unidade e complementación do SUG. Con respecto a Boloña os CAF-CAEF defenderemos que se oferten todas as titulacións universitarias que neste momento se poden estudar no Estado. Por iso cremos que os debates respecto a titulacións e posgraos non deben circunscribirse a cuestións localistas fomentando a confrontación, o importante é que a Universidade Galega conte con novas titulacións e dispoña dos medios necesarios, como tamén que exista unha colaboración real entre as Universidades do SUG. Así os posgraos débense de ofertar a prezos axeitados e sempre respondendo a criterios de racionalidade pondo en común o capital material e humano das tres universidades para ofrecer un ensino equilibrado e de calidade. Fronte a unha multiplicación das carreiras clásicas que moitas veces deriva na mala inserción dos/as titulados/as, seguimos botando en falta a existencia de titulacións especificamente relacionadas coa nosa realidade nacional e co desenvolvemento socio-económico da Galiza. A nosa organización aposta porque o alumnado poida estudar no seu propio Pais nunhas universidades de iguais condicións e servizos para que non teñan a necesidade de estudar fóra (emigración encuberta-fuga de cerebros). Os estudantes que elixan estudar fóra deben de contar, non obstante, coas axudas ao estudo suficientes para poder axeitarse ao nível de vida do país de acollida. Así tamén, de nada vale falar da implantación de novos títulos, posgraos ou mesmo especialización de campus se non se fai sobre unha base de financiamento público suficiente por parte da Xunta pois cómpre dotar de medios humanos e materiais e de máis e mellores servizos ao SUG para que se produza unha adaptación ao EEES en condicións dignas. Por iso os CAF-CAEF propoñemos a elaboración dun novo Plano de Financiamento Plurianual que non afogue económicamente as universidades e que conte co acordo da comunidade universitaria. Este novo Plano de Financiamento entre outras cousas posibilitaría unha mellora na política de infraestruturas e servizos das Universidades (laboratorios, bibliotecas, comedores, aulas de informática...) así como mellorar na política de vivenda das Universidades (mellora das condicións do SUR, creación de residencias públicas na Coruña e en Ferrol, reapertura do Monte do Gozo como residencia estudantil, non incompatibilidade de bolsas...). Os CAF propoñiamos xa hai tres anos, no Encontro Nacional sobre o proceso de Boloña, unha serie de alternativas concretas no que a este proceso se refire: opómonos á aparición de selectividades e probas de interciclos ao final do grao e do posgrao. Así mesmo, defenderemos a non limitación de prazas nos cursos de posgrao, ademais dun financiamento total con fondos públicos destes estudos, a fin de evitar discriminacións por razóns económicas e fomentar o acceso universal aos mesmos. Rexeitamos o aumento da troncalidade que supón
unha maior centralización, así como a redución
da optatividade: defenderemos o dereito do estudante a elaborar
o seu propio currículo. Con esta reforma tamén reinvindicamos a inmediata integración dos centros adscritos nas súas respectivas universidades sobre todo para que non se dean situacións discriminatorias e irregulares entre o estudantado, que ten que pagar máis matrícula e onde non contan cunha regulación e representación igual que a das universidades públicas. Un ensino galego: xa que os CAF-CAEF consideramos
de vital importancia a inversión do proceso de desgaleguización
da Universidade. Falándomos do proceso de desgaleguización
nun sentido amplo e non exclusivamente polo feito lingüístico
de anormalidade que vivimos. É por iso que os CAF-CAEF reinvindicamos
a adaptación dos currículos, a investigación...ao
noso País, e seguimos botando en falla a existencia de titulacións
especificamente relacionadas coa nosa realidade nacional e co desenvolvemento
socio-económico da Galiza. Así mesmo, os CAF-CAEF
tamén defenderemos a estrita regulamentación do uso
do galego para lograr a súa plena implantación en
toda a vida universitaria, así como defender que todas as
prazas que se crean no SUG teñan perfil lingüístico. Por último, nun contexto político onde o debate sobre as competencias estatutarias é tan importante, os CAF-CAEF como organización nacionalista que reclama o recoñecemento da Galiza como nación e do seu dereito á autodeterminación, as competencias exclusivas sobre todas as cuestións que lle afectan ao noso País, e en concreto ao ensino e tamén un financiamento que nos autoresponsabilice e nos proporcione autosuficiencia a nível financeiro, non podiamos deixar de reflexionar sobre as melloras que isto tería sobre as condicións materiais de estudo das galegas e galegos. É así, como os CAF-CAEF defendemos un Estatuto que nos permita deseñar todo o ensino e planificalo segundo as nosas caracaterísticas e necesidades para así podérmonos dotar de respostas específicas para os nosos problemas (titulacións, planos de estudo, posgraos...) e podérmonos ensinar a nosa propia cultura, historia, lingua etc. Tamén é importante a cuestión de dotármonos da competencia para poder regular o prezo das taxas e da competencia en materia de bolsas para así poder xestionar de xeito áxil e eficaz as axudas ao estudo e poder adaptalas ás necesidades do estudantado galego (primacía de criterios económicos, modificacións nos baremos de renta, das profesións, das implicacións do Imposto sobre Bens e Inmóbeis...) aumentando a súa contía e as/os súas/seus beneficiadas/os (estudantes CAP, MIR, 2ª carreira...). Asemade entendemos necesaria a competencia da regulación dos criterios de acceso á universidade para a supresión da selectividade e demais trabas, tanto na entrada ao ensino universitario como para a capacitación profesional en determinadas titulacións para acceder ao mercado laboral (MIR, Proxecto de Acceso á avogacía, LOPS..). E especialmente a nova reforma do CAP que criticamos en apartados anteriores. Así como cómpre a blindaxe de competencias en materia de vivenda para poder desenvolver unha política de vivenda universitaria pública. Por último sinalar tamén a mellora que isto tería para podérmonos regular a situación do transporte no noso País, o control e intervención do propio goberno da Xunta nesta materia así como a mellora tanto en número de liñas para a conexión interna da nosa nación como no propio prezo, das que se beneficiaría o estudantado, poñendo en consonancia todas as administracións implicadas. Os CAF-CAEF como organización estudantil nacionalista levamos máis de 23 anos reclamando a mellora do noso ensino e adaptando o noso discurso ás novas realidades para así podérmonos dotar dunha incidencia real práctica entre o estudantado. O feito de térmonos alternativas serias e rigorosas para o estudantado acompañadas de marcos máis amplos como son a defensa dun novo Estatuto poden servirnos como unha ferramenta máis, á que non debemos renunciar pola súa utilidade de servizo ao País e para así verdadeiramente acadar un ensino público, galego, democrático e de calidade que foi o que sempre defendimos dende a nosa creación, así como un futuro digno na nosa Nación. TESE DE ORGANIZACIÓN 1. Introdución Xa nos imos achegando aos 25 anos dos Comités Abertos de Escola e Faculdade, a organización máis antiga da Galiza e a única organización estudantil nacionalista que co paso dos anos segue a manter a actividade e o compromiso indubidábel de organizar ao estudantado galego na defensa dos seus intereses. Dende que naceron os CAF-CAEF, alá polo curso 82-83, foron moitos os momentos importantes que lles tocou vivir como por exemplo: a implantación do Sistema Universitario Galego (S.U.G) do que xurdiron as Universidades de Vigo e A Coruña, a Lei de Reforma Universitaria (LRU) onde se inicia a privatización do ensino e a máis recente reforma universitaria, a Lei Orgánica de Universidades (LOU) que provocou na Galiza as mobilizacións do estudantado máis grandes dos últimos tempos, chegando a paralizar a actividade universitaria. Estas son só un exemplo das moitas loitas que os CAF-CAEF teñen iniciado na defensa dun ensino público, galego, democrático e de calidade. Dende sempre o nacionalismo galego apostou pola creación de estruturas propias promovendo a autoorganización do pobo nos diferentes ámbitos da sociedade. Os CAF-CAEF somos froito desta análise e actuamos na universidade, pola necesidade de traballar non só por un ensino público, democrático e de calidade hoxe con importantes reformas, dirixidas cada vez máis á elitización e mercantilización do ensino. Senón tamén por defender unha universidade galega, cos pés postos na Galiza e onde a nosa cultura e lingua non sexan desprezados e desterrados na práctica das aulas. É por isto que nós, xunto coas demais organizacións do nacionalismo, formamos o movemento nacionalista galego e traballamos conxuntamente coas organizacións do nacionalismo galego na procura da liberación nacional e social da Galiza. 2. O noso funcionamento interno - Homologación do noso funcionamento e actuación.
Papel dos órganos. A asemblea nacional dos CAF-CAEF é o máximo
órgano da organización, mais en períodos interasembleares
ese papel é desempeñado polo consello nacional, que
é o órgano que ten de deseñar as campañas,
executar as liñas emanadas pola asemblea nacional, ser a
canle de interlocución con organizacións, colectivos
ou plataformas sociais e garantir que se cumpla o funcionamento
dos CAF-CAEF en base aos principios organizativos dos que nos temos
dotado. O consello nacional ademais de permitir o coñecemento de todas as realidades e problemáticas que se dan nos distintos campus cunha fluidez de información dos campus ao consello nacional tamén posibilita que os campus estean informados polas persoas que forman parte do órgano a maiores do responsábel de campus. Esta información das asembleas de campus ao consello nacional e viceversa, pode verse complementada ademais pola aportación de todo aquel membro dos CAF-CAEF que desexe asistir ás reunións do órgano (tendo no Consello Nacional voz e non voto) ou que desexe tratar determinado tema que sexa de importancia no campus ou no seu comité. Sendo ademais importante a posibilidade de que calqueira membro dos CAF-CAEF se poida dirixir aos membros do seu campus que formen parte do consello nacional cando se orixinar calqueira dúbida con respecto ao enfoque que o consello nacional fai sobre determinado asunto e así ter información dos debates e acordos de primeira man. O feito de sermos unha organización nacional
conxúgase co principio de flexibilidade que nos permite adaptar
o noso discurso á realidade concreta de cada campus sen modificacións
nos contidos esenciais. É por iso que as evolucións
nunha tendencia a traballar de xeito moi diferente en cada campus
non son as convenientes na nosa organización porque poden
producir a sensación de estarmos diante de organizacións
distintas en cada campus. Defendermos un mesmo modelo de ensino
implica facérmolo co mesmo discurso e liñas de traballo
en todos os campus reforzando a nosa imaxe como organización
nacional nun tempo en que, como xa temos analizado anteriormente,
ao sistema non lle interesa a consolidación de organizacións
cunha estrutura interna como a nosa. Por unha banda está a homologación
nas estruturas orgánicas das que nos temos dotado ao longo
do tempo en todos os campus do País. O feito de térmonos
distintas realidades organizativas nos campus fai que sexa imprescindíbel
a valorización do comité como peza chave para a consolidación
da organización, así como a celebración periódica
de asembleas de campus e a consolidación onde for posíbel
do consello de campus como órgano básico para a coordenación
entre comités, o seguimento da execución práctica
dos acordos asembleares e a resposta áxil aos problemas ou
cuestións inmediatas. Esta homologación progresiva
de estrutura é parella a unha mellora no noso funcionamento
interno. A regularidade, participación e información
e a propia dotación de responsabilidades ou de determinadas
áreas de traballo (finanzas, secretaría, institucional),
de potenciar as reunións dos membros do Claustro ou outros
órganos ou das propias asembleas de Universidade como órgano
para a aplicación dunhas liñas comúns na Universidade
á que pertencen eses campus son cuestións fundamentais
a consolidar internamente, porque isto fará que a nível
externo teñamos unha mellor incidencia e que tamén
se produza a homologación da nosa acción. Por último a fluidez de información vólvese tamén fundamental para coñecer todo o que acontece no ensino do noso País e as cuestións que afectan á actuación dos distintos campus. Alén de seguir tendo actas, informacións sobre os acordos, circulares concretas ou mesmo a información sobre campañas, actividades e posicionamentos na páxina web, é necesario que os comités de centro a través da interlocución fluída nas asembleas de campus ou cos membros do consello de campus ou do consello nacional teñan toda a información e que recorran ás canles xa explicitadas cando así o precisaren porque ese será o mellor xeito para potenciar a nosa vida interna e que iso teña unha incidencia positiva no xeito de actuar das e dos membros da organización. - Responsabilidades individuais e colectivas: Estas persoas que ostentan determinadas responsabilidades teñen a obriga de responder ante todas as cuestións que teñan a ver co cargo que desempeñaren, sendo da súa competencia coordinar, xestionar e analizar as cuestións que se crean convenientes. Así mesmo o exercicio da responsabilidade tamén ten unha compoñente persoal como incentivador da propia responsabilidade, impulsando iniciativas nesa área que afecten ao conxunto da organización para que repercutan no seu mellor funcionamento. Estas responsabilidades poden ser revocadas polo órgano que o concedeu se este así o estimar. Mais independentemente das responsabilidades específicas que se ostenten e ante as cales se debe de responder diante da organización, as responsabilidades individuias van da man das colectivas, xa que todos nós temos unha responsabilidade colectiva nas nosas accións, ou de implicación da organización, independentemente das responsabilidades especificas que se ostenten. Todas e todos os membros dos CAF-CAEF formamos parte dunha organización e debemos ser responsábeis na nosa práctica política, e ao igual que os nosos acertos son consecuencia do traballo colectivo, os nosos erros tamén o son. A corresponsabilización no traballo teñen que ser fundamentais para así evitármonos o voluntarismo ou a excesiva carga de traballo en determinadas persoas que normalmente son as que ocupan as responsabilidades, xa que pode derivar nunha práctica viciada onde se desvirtúe o traballo de cada un das e dos membros dos CAF-CAEF e onde se poidan considerar os acertos como individuais e os erros como colectivos. Valorando negativamente esa forma de actuar todas e todos os membros dos CAF-CAEF debemos de exercer sempre a crítica de xeito construtivo e a autocrítica nos órganos onde participamos do debate e da posterior toma da decisión para que a organización avance como consecuencia desas análises e opinións sinceiras, sen desentendérmonos dos debates e acordos, nin despreocuparnos por estar informados do que acontece na nosa organización e nas aulas. A combinación da responsabilidade individual coa seriedade organizativa son o mellor contributo para que a nosa organización funcione de xeito normalizado e rigoroso a nível interno e que iso teña a súa repercusión cunha maior fluidez nas reunións, cun maior debate e participación e cunha maior concreción e claridade na toma de acordos que fagan as reunión máis funcionais para unha mellor incidencia política práctica dos CAF-CAEF. - Tratamento das e dos novos membros dos CAF-CAEF: É por iso que debe ser preocupación de todas e todos os membros e en especial das e dos responsábeis de comité explicarlle cal é a nosa andaina histórica polas aulas da Galiza, cales son os nosos principios ideolóxicos e organizativos e a nosa actividade (a través de textos asembleares e panfletos) sendo o máis pedagóxicos posíbeis, para así involucralo no traballo diario e fomentar a súa participación nos debates sendo esta a mellor formación: comprobar diariamente por si mesmo o que son os CAF-CAEF. Unha vez feito este traballo, todas as actividades que dende os CAF-CAEF se acorden para a formación dos seus membros serán positivas podendo dende as Asemblea de Campus propor actividades de formación interna, tales como charlas, debates ou a edición de material, para informar a todas aquelas persoas que desexaren incorporarse á nosa organización e para o resto dos seus membros. - Mínimos de todas e todos os membros dos
CAF: De acordo coa natureza dos CAF-CAEF, baseados no asemblearismo, é de vital importancia a asistencia e participación activa en todos os foros de debate internos (comités, asembles, etc.), de todos os membros da organización. É tamén moi importante a participación e asistencia nas actividades desenvolvidas pola organización, xa que estas son un medio de contacto co estudantado, ao que lles trasladaremos as nosas posturas e dirixiremos as nosas actividades. 3. Nova organización do estudantado galego Para nós ten unha grande importancia a creación
da nova organización do estudantado galego, como ten demostrado
a multitude de análises, debates e documentos que se teñen
realizado por este motivo neste período interasemblear, e
en concreto neste último ano. O cambio contínuo das condicións económicas, sociais e políticas do noso País obriga a unha revisión, actualización e posta a punto das organizacións que nel actúan, tanto dende o ponto de vista estrutural como metodolóxico. Unha adecuación das organizacións aos novos reptos que se nos presentan nun contexto cada vez máis complexo e adverso con contínuos ataques ao ensino, cunha desestruturación e progresiva eliminación do tecido asociativo estudantil e cun baixo grao de participación e autoorganización que a través deste novo proceso temos que ser quen de corrixir. Esta nova organización estudantil nacionalista de carácter unitario, aberta e plural que catalice e recolla a capacidade mobilizadora que ten demostrado o estudantado galego - LOU, LO(C)E, Nunca Mais- é máis imprescindíbel que nunca para imprimir outro dinamismo ao ensino e ao movemento estudantil no seu conxunto, recollendo a herdanza ideolóxica das organizacións estudantís nacionalistas dende o nacemento de ERGA, e garantindo a continuidade e a experiencia política, a nível organizativo, en toda a etapa estudantil na loita por un ensino galego, público, democrático e de calidade. A creación dunha organización onde se aglutine ao estudantado de ensino medio e universitario vén de vello, e é un debate que nas organizacións se ten dado durante moitos anos en forma de unificación dos CAE-CAF. Mais neste último período apostamos por dar un salto cualitativo e cuantitativo no deseño e obxectivos que debe de cumprir esta organización. Sabedores de que cunha mera unificación non chegabamos a todo o estudantado que tivese ganas de organizarse ou que potencialmente puidese loitar por un ensino público, galego, democrático e de cualidade foi polo que nos decidimos a apostar pola creación da nova organización do estudantado galego. Así temos definido que o modelo de participación nela siga a ser o modelo aberto, que agora teñen ambas organizacións, tendo de base a estrutura do comité, que posibilite a colaboración e integración do estudantado que queira participar e sendo o foro de debate dos problemas do ensino en xeral e de cada centro en particular. Mais unha organización estudantil como a que pretendemos sería afuncional sen unha diferenciación interna dos dous ámbitos claros de actuación da mesma (tal e como xa temos aprobado a través do seu modelo organizativo na asemblea dos CAF-CAEF de Coruña e CAE en Santiago no ano 2000) : ensino meio e universidade. Estes dous ámbitos responden á especificidade das problemáticas e dinámicas que neles se manifestan. Por esta razón o esquema organizativo máis axeitado e o dunha organización de carácter federal, con estruturas propias de ensino meio e universidade pero con órganos de dirección común a nível nacional e comarcal. Debemos ser capaces ademais de saber aproveitar as posibilidades que este proceso nos pode ofrecer: un reforzamento do nacionalismo estudantil a todos os níveis, mais especialmente no ensino non universitario (que agora mesmo vive un momento de febleza organizativa e carencia de recursos). Garantir un movemento estudantil forte en ensino medio garante tamén a continuidade do proxecto no ámbito universitario e a entrada de novos militantes nacionalistas xa formados. É preciso asumir tamén que este proceso constituínte debe ir paralelo a un reforzamento do traballo en ambas organizacións (CAF e CAE), polo que aínda concedéndolle a este a importancia que se merece, non debe eclipsar o día a día da súa actuación. É fundamental portanto, dende os CAF, marcarse como obxectivo superar anteriores dinámicas viciadas e dar pasos en firme conxuntamente cos CAE, de cara a non adiar máis o debate e constituír o antes posíbel a nova organización do estudantado nacionalista. Impulsando, orientando e formando parte activa deste proceso con seriedade organizativa, valorización da capacidade de actuación social e co aumento da incidencia política práctica baseada na interrelación co estudantado e na resposta contundente dende unha perspectiva nacionalista aos problemas que lles afectan, son o mellor contributo dos CAF- CAEF á creación desta organización. Pois non só somos conscientes de que aporta unha solución á situación actual sendo froito da necesidade, da súa utilidade instrumental e do seu carácter vocacional de servizo ao País senón que tamen fai que o proxecto nacionalista continúe dando os seus froitos no ensino e para que as organizacións xuvenís nacionalistas sigamos sendo referencia na defensa dun ensino galego, público, democrático e de calidade. 4. Finanzas Na última Asemblea Nacional dos CAF-CAEF discutiamos varios aspectos do noso funcionamento respeito ás finanzas e entre outras cuestións analizabamos que a escaseza de cartos a nível nacional derivaba nun sobre esforzo do campus de Compostela que era o que maioritariamente asumía eses custes, facendo que aínda se rematasen de pagar o ano pasado as débedas acumuladas, froito dunha mala previsión na tiraxe de exemplares para as campañas. Así, naquela Asemblea Nacional analizáronse estes problemas entre outros, e tomáronse unha serie de decisións en vista a que posibilitaran maiores ingresos e unha mellor xestión dos cartos cos que conta a organización. Un destes acordos foi o da creación da caixa nacional onde cada campus aportase na medida das súas posibilidades unha cantidade de cartos que permitise contar con diñeiro líquido a nível nacional. A dificultade de que os campus teñan cartos en metálico polo tipo de funcionamento que teñen as universidades á hora de concedernos as subvencións levounos a que cada campus asumira rotatoriamente as campañas ou actividades que a nível nacional se fosen facendo. Isto foise cumprindo en maior ou menor medida ao longo destes anos mais temos que seguir na liña da mellora neste funcionamento, xa que somos unha organización nacional e estas actividades son tan propias dos campus como as que cada campus elabora. Ademais, temos que ter presente que na medida en que unifiquemos campañas a nível nacional estaremos reducindo os costes das mesmas e aumentando a rendibilidade das limitadas subvencións (sirva como exemplo o feito en campañas eleitorais). É por iso que temos que ser conscientes da importancia de contar con un cantidade de cartos a nível nacional para facer fronte a calquer improviso que poida surxir ou a calquera necesidade que algún campus poida ter nun determinado momento, como xa ten sucedido como cando se lle negaban as subvencións aos CAF-CAEF da Coruña no período de Meilán Gil, xa que somos unha organización a nível nacional e dende a organización tense que apoiar tamén económicamente aos campus que teñan problemas, máis febles organizativamente ou con menos recursos. Outra das liñas de traballo que melloramos neste último periodo é a das subvencións. A nível nacional, e nos propios campus fomos aumentando o número de subvencións e mantendo unha constancia en cada unha delas, máis temos que seguir mellorando a nível dos campus na solicitude das ofertadas polas universidades e preparándoas adecuadamente xa que de aquí provén o groso do finanzamento dos CAF-CAEF e coordinándose a través das Asembleas de Universidade para mellorar nos proxectos e evitar a duplicidade por campus. Tamén neste período cun novo goberno na Xunta da Galiza debemos solicitar todo tipo de axudas que oferten as administracións públicas e as que a nosa organización poida acollerse, ademais tendo en conta as importantes áreas que ostenta o nacionalismo, xa que o anterior goberno do PP non apoiaba as organizacións estudantís e moito menos recoñecía que os CAF-CAEF somos a primeira organización estudantil do noso País non só por representación institucional senón por traballo real nas Universidades. Así mesmo debemos mellorar o noso traballo na petición de subvencións a outro tipo de institucións, a nível local, ás propias deputacións ou mesmo a nível europeo. No referido a venda de material propio xa temos analizado que non sendo a nosa fonte de ingresos principal, e incluso en ocasións unha fonte de inversión e gasto, é necesario que sigamos elaborando, e sempre de xeito racional, material para pór á venda e incluso para distribuír de balde (en charlas, actos, concertos...) como unha forma de propaganda da nosa organización e como axuda para financiar futuras edicións de material propio. 5. Principios organizativos Os principios organizativos que nos definen son: 1. Democracia: Os CAF-CAEF adoptan o principio de
democracia como raíz de toda a súa actuación.
Consecuencia del e tamén condición previa é
a participación activa de todas e todos os membros. Este
principio, non se pode entender restrinxido a toma de decisións
en órganos asemblearios ou colexiados, ou ao control que
de ditas decisións se faga, senón que exixe a participación
na execución dos acordos e nas actividades que deles se deriven
pois democracia e tamén responsabilidade. 2. Asemblearismo: o funcionamento democrático
da organización recae noutro principio básico como
é o asemblearismo. 3. Autonomía: Na aplicación deste principio,
diferencianse dous planos. 4. Liña única: 5. Flexibilidade: A estrutura organizativa, a toma de decisión e as actuacións dos CAF-CAEF deben de adaptarse as necesidades que en cada momento se determinen e a realidade en que nos involucramos facendo da nosa organización un verdadeiro instrumento de intervención social, áxil, dinámico e creativo. Flexibilidade é, en definitiva, a adaptación a situacións variábeis tanto internas como externas. Respectando as decisións adoptadas pola Asemblea Nacional. 6. Organización nacional: 6. Dos órganos internos dos CAF-CAEF 1. Asemblea nacional(A.N): 2. Consello nacional (C.N): 3. Asembleas de universidade: 4. Asembleas de campus (A.C): 5. Consellos de campus (C.C) 6. Comités de centro: TESE DE ACCIÓN ESTUDANTIL Temos analizado en liñas anteriores, concretamente ao longo da tese política, os cambios e tamén os problemas aos que se enfronta o estudantado galego e nomeadamente os CAF-CAEF como organización estudantil nacida para defender os intereses do estudantado que progresivamente demostra menor implicación na vida universitaria fóra do estritamente académico; ademais de actuar baixo un perfil en que o pasotismo e/ou o acriticismo semellan un imperativo do actual sistema universitario. A tese de acción estudantil ten como obxectivo concretar a metodoloxía de traballo dos CAF-CAEF baseada nuns principios ideolóxicos e organizativos. É dicir, consiste na definición dos distintos ámbitos de traballo sobre os que actuamos así como os mecanismos de actuación e ferramentas empregadas coa finalidade de trasladar ao estudantado os obxetivos que nos plantexamos e de conquerir avances prácticos na loita por un ensino galego, público, democrático e de calidade; atendendo sempre ao momento político e á situación do movemento estudantil que analizamos. Deste xeito, artellaremos un protocolo de actuación e incidencia estudantil, co fin de tentar equiparar as reivindicacións da maioría das universitarias e universitarios coas exixencias da organización. 1. Ámbitos de actuación dos CAF-CAEF Escolas e facultades O traballo de centro debe focalizarse na dinamización da vida do centro, en buscar a implicación e a participación do estudantado e en dar a coñecer o proxecto político do nacionalismo ao mesmo conseguindo a súa identificación con el a traves do noso traballo. Cada comité debe traballar coa problemática específica do seu centro: analizar as eivas de instalacións e material, os plans de estudo, as reformas que afecten ás carreiras impartidas alí, os servizos (cafetaría, reprografía...), os problemas co profesorado... Ademais correspóndelle aos comités o desenvolvemento final das campañas de campus e nacional no seu centro, cunha participación activa nestas e non limitándose só á colada de cartaces ou non implicándose de toda esta actividade. É por iso que os comités deben de manter unha periodicidade moi curta para a colectivización do traballo e o seu seguimento continuado. É importante que se formalicen as reunións do comité, tendo unha data e unha periodicidade fixa, publicitándose no centro e preparando os asuntos a tratar. Despois cada membro dos CAF-CAEF debe de traballar a prol dos obxectivos marcados de forma comprometida na medida das súas posibilidades. Hai que pular pola consecución de locais e facer deles lugares abertos de participación real de todo o estudantado. Os CAF-CAEF debemos de transformar este espazo nun lugar de actividade, participación, información, asesoramento, axuda... Debemos de estar presente nos locais e transformalos en puntos de referencia para todo estudantado, confrontando este modelo participativo ao delegacionismo. Campus Nacional |
