XVIII Asemblea Nacional

TESE DE ORGANIZACIÓN

CUESTIÓNS ORGANIZATIVAS
Analisarmos o modelo organizativo de que nos temos dotado os Comités Abertos de Escola e Faculdade case vinte anos despois da nosa criazón leva-nos a concluir que se trata, sen dúbida, de un modelo inovador, diferente ao das organizacións ao uso e mesmo arriscado, que se adapta no esencial ao princípio de auto-organización do estudantado galego que nós sempre defendémos e mais á realidade do noso sistema universitário e do noso país. É un modelo que, desde o princípio, procurou potenciar a democracia, a participación, o asemblearismo e o pluralismo no seu seo e conxugar a autonomia dos cámpus e comités coa unidade de acción. Ainda hoxe, os nosos mecanismos organizativos son quen de permitir-nos un achegamento directo e constante á máis directa e cotidiana realidade do estudantado galego (a escola ou faculdade) e tamén que demos resposta aos problemas que, realcionados co ensino, surxen nos diferentes níveis (de centro, de cámpus ou nacional). Eses mecanismos poden-nos servir para, através deles, achegarmos ao estudantado á nosa organización e implicá-lo no traballo pola mellora do ensino público galego desde o plano máis próximo até, gradualmente, o máis global.

Vermos en perspectiva estes vinte anos de andaina nas aulas da Galiza, actuando con voz própria en defesa dos direitos e intereses do estudantado e en clave nacionalista, permite-nos tamén evidencial como, a dia de hoxe, existen certas eivas na Organización e hai campos no plano organizativo en que é necesário mellorar. Non poucas das eivas detectadas producen-se por limitacións e erros humanos, mais hai-nas que son estruturais. Sexa como for, é fundamental pórmos as bases para corrixirmos na medida do posíbel os desaxustes e as eivas e propormos solucións que afinen a nosa maquinária, a fin de facermo-la funcionar a toda velocidade. Cumpre, salientar, ainda que xa se teña dito noutras muitas ocasións, que canto mellor for o funcionamento das nosas estruturas, maior e mellor será a nosa incidéncia real entre o estudantado e a nosa capacidade de resposta. Ambas as duas, por certo, resltan máis esenciais do que nunca nun contexto tan hostil a todos os níveis como o que vivemos; contexto ao que nos referiremos na Tese Política con muita máis demora. Dito noutras palabras: non nos podemos permitir nen erros nen retrasos diante das graves agresións que o estudantado galego no seu conxunto padece, de un tempo a esta parte mesmo con máis saña e determinación do que en épocas anteriores.

Vinte anos após a nosa criazón, a nosa organización segue a estruturar-se en Comités de Centro, tal e como o noso nome indica. O Comité debe ser en todo momento o cerne da nosa actividade xa que é a canle através da cal podemos achegar-nos máis directamente ao estudantado. Através do Comité debemos non só desenvolver nas respectivas escolas e faculdades as actividades e campañas que chegan do cámpus ou do Consello Nacional, senón desenvolver tamén un auténtico traballo de centro, tanto reivindicativo como dinamizador. A experiéncia ten demonstrado que é o traballo de centro que o comité desenvolve o que o estudantado máis soi perceber. De que tamén canalice as demandas do estudantado, atenda á solución dos problemas diários e procure estar ao dia das inquedanzas da xente nas aulas, disto depende que as nosas compañeiras/os non só perciban o que facemos, senón que tamén o valoricen como útil e positivo.
Asi e todo, nos últimos tempos olla-se na Organización unha tendéncia crecente a perder a dinámica do traballo de comité que cumpre corrixir decontado. Debemos decatar-nos non só das potencialidades que ten esta estrutura, senón sobretodo de que é através dela como máis xente podemos dar achegado ao noso proxecto e integrado na Organización. Só na media en que haxa comités funcionando e transmitindo o seu traballo ao estudantado os Comités Abertos de Escola e Faculdade teremos futuro.

Durante o próximo período, desde o Consello Nacional deberá facer-se un especial esforzo no seguimento periódico da actividade dos comités de cada cámpus e no apoio a todos os cámpus, con maior intensidade nos máis febles. Un outro repto que non debemos seguir demorando é o de darmos ampliado a nosa presenza a aqueles centros onde ainda non a temos.

Contodo, debe ser desde os próprios cámpus (Asembleas e, sobretodo, Consellos) desde onde se faga o esforzo máis grande en consolidar o traballo nos centros, manter os comités coesionados e coordenados e facer seguimento pontual da sua actividade. Tamén lle corresponde fundamentalmente aos cámpus axudar á revitalización dos comités máis febles ou descolgados e garantir presenza máis ou menos habitual nos centros onde non haxa comité.

Por muito que se desexar, unha organización non é quen de funcionar nen de oferecer todas as suas posíbeis potencialidades se non contar coa participación e implicación activa de todas e todos os seus membros. Un dos grandes reptos organizativos que nos debemos pór por diante é o de rematarmos coa eiva do voluntarismo, vixente na nosa organización en muitos níveis desde hai bastante tempo. Se ben é inegábel que este problema é, en parte, debido ao relaxamento de muitas das e dos integrantes da organización, non é menos certo se torna inconscientemente promovido por nós próprias/os por costumes adquiridos hai muito tempo: tendéncia a sobrecarregar de traballo as persoas máis activas, mal aproveitamento das potencialidades da xente, mal reparto do traballo, tendéncia a deitar sobre determinados comités ou persoas o traballo de cámpus ou outras "especialidades"...

Por unha parte, resulta fundamental asumir calquer traballo como algo colectivo, cuxo éxito depende en grande medida da implicación de todas e todos (unha mobilización, o traballo institucional, a a representación dos CAF-CAEF nunha plataforma social, etc). Por outra parte, cumpre pular por unha integración real de todas e todos os membros en todos os ámbitos do traballo; fundamentalmente, á xente que fai traballo de centro no de cámpus e viceversa. Para isto é fundamental a dinámica de participación e traballo e o fomento do debate tanto en comités como en asembleas de un xeito áxil e resolutivo, coa posibilidade, se se estimar oportuno, de criar comisións que nos doten de unha maior operatividade.

En calquer caso, debemos tamén asumir como algo normal que non todo o mundo estexa disposto a traballar ao mesmo nível e termos en conta a sobrecarga lectiva que muitas/os membros dos CAF-CAEF padecen, o que lles impede realizar en boa medida o traballo que quixeren.

Sermos unha organización estudantil de carácter nacional implica actuarmos en base a un discurso e a unhas liñas de actuación comuns nos sete cámpus acordadas democraticamente (Unidade de acción ou Liña Única). Desde hai vinte anos, os Comités Abertos de Escola e Faculdade temos conxugado isto con un Princípio de Flexibilidade que nos permite adaptar o noso discurso á realidade concreta de cada cámpus sen alterar o esencial nos contidos.

Porén, nos últimos tempos percebe-se unha tendéncia crecente a traballar e actuar de xeito mui diferente en cada cámpus, producindo-se unha sensación tamén crecente de estarmos diante de organizacións distintas; tendéncia que debemos corrixir axiña se queremos ser coerentes con nós próprias/os. Defenderemos un mesmo modelo de Universidade pública, galega, democrática e de cualidade implica facermo-lo co mesmo discurso e coas mesmas liñas de traballo en todos os cámpus a un tempo (reaxustes á parte), reforzando a nosa imaxe como organización de carácter nacional.

O reforzamento dese carácter nacional da nosa organización pasa necesariamente por tres condicións indispensábeis:

1.- Homologación das estruturas orgánicas de que nos temos dotado ao longo do tempo en todos os cámpus do país: isto implica dar-lle aos comités a importáncia que merecen e dar-lles unha periodicidade estábel mínima; periodizar a celebración de Asembleas de Cámpus que incluirán nas ordes de traballos os pontos mínimos que se propuñan nos textos da anterior Asemblea Nacional; constituir -onde o permitir a situación organizativa e os recursos humanos- o Consello de Cámpus como órgao básico de coordenación entre comités, seguimento da execución prática dos acordos asembleares e resposta áxil aos problemas ou cuestións imediatas; todos os cámpus dotaren-se de unhas responsabilidades ou áreas de traballo mínimas: Finanzas, Secretaria, Institucional e Imprensa; garantir coordenación da actividade institucional e a reunión periódica das e dos membros do Claustro ou outros órgaos; dar-lle existéncia real ás Asembleas de Universidade alén da dimensión só institucional que muitas veces teñen, como foros de análise de posíbeis problemas comuns aos distintos cámpus, etc.

A respeito das anteditas responsabilidades individuais a criar no seo dos Consellos de Cámpus, parece procedente fixar as funcións mínimas que atinxirian a cada unha:

Finanzas: A encarregada/o desta área terá por función básica a de levar ao dia as contas da Organización no cámpus e executar os acordos e xestións que a Asemblea de Cámpus acordar ou lle encomendar. A/o responsábel de Finanzas dará conta periodicamente do estado financeiro e representará o cámpus na Comisión Nacional de Finanzas. Os cámpus, cando asi o acordaren, poderán criar tamén equipas de traballo próprias no terreo financeiro.

Secretaria: Son funcións da secretária/o do cámpus recoller acta das Asembleas e Consellos de Cámpus, encarregar-se do arquivo do cámpus e de custodiar a documentación do mesmo e responsabilizar-se da convocatória de Asembleas e Consellos, asi como da transmisión aos comités de toda a información relativa á actividade do cámpus.

Institucional: Corresponde-lle á/ao responsábel a tarefa de coordenar a actividade institucional dos CAF-CAEF nas distintas instituizóns universitárias en que tivermos presenza, facer seguimento da que se desenvolver tanto a nível xeral como nos centros, convocar reunións periódicas das/os claustrais da Organización e transmitir as liñas de actuación a seguir nos órgaos de governo de que fagamos parte.

Imprensa: É tarefa esencial da/o responsábel todo o referido ás nosas relacións -necesariamente vivas e constantes- cos meios de comunicación. Encarregará-se do envio de notas e da convocatória das roldas de imprensa para transmitir a nosa posición sobre as diferentes cuestións sobre as que quixermos pronunciar-nos. Do mesmo xeito, compilará toda a información que aparecer sobre os CAF-CAEF en imprensa para a trasladar ao arquivo.

2. Reforzamento do papel coordenador e planificador do Consello Nacional, que é o órgao encarregado de coordenar o traballo dos cámpus e facer seguimento do mesmo. Isto pasa pola mellora xeral do funcionamento deste organismo, tanto no que se refere á participación das suas e os seus membros como no que é o reparto do traballo nacional e a asunción das distintas responsabilidades individuais internas de que se ten dotado. Cumpre non só encher de contido esas áreas de traballo nacional, senón fomentar o intercámbio de análises, debates e experiéncias entre os distintos cámpus.

3. Mellora efectiva das canles de información interna a todos os níveis entre o Consello nacional e os cámpus; mais prioritariamente entre este órgao e os próprios comités. Para alén de o Consello Nacional ter a obriga de enviar pontualmente as actas e a información dos acordos tomados, cumpre artellar unha canle de información nova a fin de transmitir directamente ás e aos integrantes dos Comités Abertos de Escola e Faculdade información útil sobre eses acordos e mais sobre as campañas e actividades nacionais, posicionamentos públicos...

Resulta mui importante que nos Comités de Centro se estexa ao dia destas informacións, xa que poden contribuir mui positivamente ao noso traballo diário e é o mellor xeito de facermos-llas chegar directamente ás nosas compañeiras/os de aulas. A ferramenta máis acaída para levar á prática este obxectivo parece a edición de un boletin periódico editado polo Consello Nacional que se enviaria a todos os comités; boletin que teria á vez unha dimensión informativa e formativa onde poder debullar posicionamentos sobre temas de interese para o alunado, obxectivos e prazos na planificación das campañas nacionais...

Un campo de traballo esencial para unha organización como a nosa que temos descuidado desde hai muito tempo é o formativo. Como organización estudantil nacionalista e transformadora debemos ter, através das nosas actividades e campañas, o obxectivo de transmitirmos-lle ao estudantado as nosas análises e mesmo de criarmos consciéncia nacional e social na Universidade. Para isto resulta fundamental que traballar nos CAF-CAEF sexa, ao mesmo tempo, unha experiéncia enrquecedora e formativa para quen o fixer.

Mais a formación non debe entender-se só de un ponto de vista ideolóxico, senón tamén no que atinxe a actuar no dia a dia. Para entendermo-nos, cumpre saber o que hai que facer e como o facer. Como propostas de actuación podemos citar as xornadas formativas, os boletins, os pontos dedicados a debate en asembleas e comités...

Se falamos de reptos organizativos para un futuro imediato, cumpre facer referéncia obrigada ao proceso de constituizón da Organización unitária do estudantado galego; un proceso polo que tanto os CAE como os CAF-CAEF temos apostado desde hai anos e que, apesar de se tornar longo por veces, axiña se ha tonrar unha realidade que, sen dúbida, fará história. A este respeito, cumpre facer autocrítica no sentido de aprobarmos na nosa última Asemblea Nacional o modelo organizativo que habia de ter a nova organización; en princípio, a derradeira das trabas que nos impedia a unificación cos CAE.

Apesar de non sermos quen de levar acabo a constituizón formal da nova organización neste período, o certo é que de facto funcionámos xa como unha organización única en múltiplas situacións e momentos, tendo-se fortalecido notoriamente o contacto e a colaboración activa cos Comités Abertos de Estudantes desde a anterior Asemblea Nacional. É evidente que ainda resta muito por facer e que os esforzos puderon ter sido sempre máis produtivos, mais o certo é que todas as campañas e mobilizacións que vivémos nesta etapa fixemo-las e defrontamo-las de xeito conxunto e asi continua sendo.

Tras o último ataque que o ensino galego sofreu do governo central, fai-se máis necesária que nunca a unificación entre as duas organizacións. A LOU, a LOCE e a Lei de FP non son máis que distintas caras da mesma moeda. Supoñen o aataque definitivo a un ensino democrático, público e galego, buscando non só unha maior centralización das competéncias educativas, senón tamén fomentando a competitividade entre o estudantado para aceder aos estudos superiores, asi como a privatización dos centros educativos, que son beneficiados en detrimento dos públicos. A este ataque directo en todos os níveis do ensino debemos responder-lle desde a unidade, somando todas as forzas aquelas e aqueles que estamos por uns obxectivos comuns. Por iso, porque nos parecia fundamental non adiar o proceso de unificación por máis tempo, reiniciou-se o contacto e o traballo en conxunto cos CAE para facermos de un soño unha realidade: estabelecermos definitivamente un calendário que nos permita iniciar o curso próximo funcionando xa a todos os efeitos como a verdadeira organización do estudantado galego.

FINANZAS
Os recursos económicos con que conta unha organización son peza clave para o funcionamento da mesma. Partindo desta premisa, imos tentar analisar o funcionamento interno das finanzas e a xestión das mesmas, repercutindo asi na mellora organizativa e na do noso traballo político na universidade.

Imos comezar facendo un breve repaso ás fontes de ingresos con que contan actualmente os Comités Abertos de Escola e Faculdade. As subvencións universitárias e as que concede a Xunta da Galiza por meio das suas consellarias son as que aportan o groso dos nosos ingresos. Sendo os CAF-CAEF unha organización con unha actividade fóra de toda dúbida e estando implantados nos sete cámpus galegos é de supor que non deberíamos ter problemas á hora de aceder ás axudas universitárias; mais en muitos casos non é asi, xa que son concedidas a organizacións afins ao poder que non teñen actividade coñecida ou secuestras, como no caso da Universidade da Coruña; acción que responde claramente a unha deciisón política.

É necesário que o Consello Nacional e o de Cámpus se preocupen en preparar seriamente estas axudas, evitando que recaia todo nunha só persoa.

A edición de material, sexa para pór á venda (camisolas, bonos-axuda...) ou non (autocolantes, voceiros, cartaces...) é unha actividade que non só responde a intereses económicos, senón que ten unha función clara: espallar o nome dos CAF-CAEF e a sua liña política entre o estudantado. Temos debatido muitas veces sobre o problema do material que non se vende; ten-se dito, por exemplo, que a culpa de que as camisolas non se vendan é do deseño: mais ese non é o problema que temos para a sua venda. Cando editemos calquer tipo de material (camisolas, bonos-axuda, libros, cartaces, autocolantes...) debemos axustar-nos á realidade organizativa de cada momento, tirando a cantidade que podamos vender. Isto debe vir acompañado pola correcta distribuizón a todos os cámpus, asi como a implicación de cada Asemblea á hora de dar-lle saída e aproveitar todos aqueles actos onde podamos colocar o material da nosa organización. Hai que facer un esforzo na búsqueda de métodos que permitiren os custos das nosas campañas, voceiros... seren menores, como a impresión de publicidade onde for posíbel. Muitas veces non utilizamos, simplesmente por descoñecimento, os recursos que nos oferece a própria universidade por sermos representantes na Xunta de Escola ou Faculdade, o que nos permite utilizar material que empregamos constantemente.

Na mesma liña, é necesário tomar o costume de facer -antes de tirar o material relativo a calquer campaña ou actividade, quer nacional, quer de outro nível- unha previsión do material que realmente precisamos e estamos en condicións de distribuir. Isto permitirá-nos controlar o gasto, ás veces excesivo, do noso material e evitar que fique desaproveitado ou sen utilizar.

Existe unha outra forma de financiamento que en nengun caso pode ser válida para nós como é o cobro ás e aos estudantes que asisten a xornadas que organizamos en que se ofertan créditos de libre configuración. Temos de ter claro que os CAF-CAEF somos unha organización nacional e que, independentemente de cada cámpus ter autonomia á hora de tomar decisións sobre asuntos que afectaren cada universidade, debemos homoxeneizar critérios, tendo unha liña única en temas que afectan o conxunto da Organización. A nosa función principal é a da defesa do ensino público galego e a dos direitos do estudantado, mais tamén é traballo dos CAF-CAEF tratar os temas que interesan a este en calquer asunto de interese, abranxendo muitas veces o traballo que deberia facer a administración universitária. Ben é certo que non é problemático que os CAF-CAEF realicen unhas determinadas xornadas e que polas suas características se oferten créditos de libre configuración, mais non que non podemos cair é en práticas amarelistas que desvirtuen o papel que xogamos na Universidade.

A responsabilidade nacional de finanzas ten unha série de funcións que son de vital importáncia para o bon funcionamento dos CAF-CAEF . Hai que dicer, porén, que a responsabilidade non recai nunha só persoa, xa que as decisións sobre calquer asunto que atinxe ás finanzas debe ser do Consello Nacional. Polo dito, a finción da/o Responsábel Nacional de Finanzas é xestionar e facer seguimento das finanzas nacionais, encarregando-se de aplicar os acordos que na matéria tomar o Consello Nacional ou, coa ratificación deste, a Comisión Nacional de Finanzas. Mais non por isto debemos cair na minusvalorización do labor da/o Responsábel, que muitas veces pasa do simplesmente burocrático ao nidiamente político.

Un dos grande reptos que vai ter a Organización no próximo proceso inter-asemblear e o de cada cámpus asumir, en función das suas posibilidades, a co-responsabilidade das finanzas a nível nacional. Asi, prévio saneamento de todas as finanzas dos CAF-CAEF, porá-se en funcionamento a Caixa Nacional, mecanismo que permitirá posuir uns fundos nacionais estábeis -hoxe por hoxe inexistentes- e facer que sexa o Consello Nacional (e non determinados cámpus) quen asuma os custos das actividades e campañas nacionais e axude os cámpus con unha pior situación económica. Co mecanismo da Caixa Nacional cada cámpus aportará periodicamente determinada porcentaxe dos seus ingresos en función dos mesmos.

É óbvio dicer que as contas dunha organización deben levar-se con claridade, realizando seguimento das finanzas, elaborando informes periódicos e reunións nacionais de finanzas cada certo tempo para analisar a situación económica e asi poder planificar e axustar a nosa actividade á realidade da Organización.

Temos de saber planificar ben os nosos gastos para non se daren casos de unha má situación económica, mais ter claro que debemos priorizar os nosos intereses como organización, tendo en conta que os CAF-CAEF non temos como fin a consecución de benefícios económicos, senón a auto-organización do estudantado.

A actividade de unha organización non pode estar por riba das suas posibilidades organizativas nen da sua conta corrente. Non son os cartos parte sen a cal non podamos funcionar, ainda que importante. Mais son as persoas as que forman a Organización e realizan o trabllo mobilizador e informativo máis importante, que é nas aulas. Non podemos depender dos cartos porque pode ser que nalgun momento non teñamos ou que os retiren, como o ano pasado en Compostela. Por iso debemos reforzar, antes de máis, a nosa organización e saber actuar en calquer situación que se apresente.

TESE POLÍTICA

INTRODUCIÓN
No contexto neoliberal en que vivemos as grandes poténcias imperialistas, nomeadamente os EUA, xogan ao capitalismo selvaxe, masacrando povos inteiros para monopolizar as suas riquezas naturais e facendo-se co controlo xeoestratéxico de amplas zonas económico-culturais titerizadas polas grandes multinacionais.

Galiza non é allea a este proceso, atopando-se nunha situación de grave dependéncia colonial. Frente a esta dependéncia asovalladora, o obxectivo dos CAF-CAEF é a transmisión entre o estudantado da luita pola soberania nacional.

AUMENTO DAS DESIGUALDADES
Vivemos nun mundo en que o 20% da populación controla o 80% dos recursos, mentres que o resto dela morre de fame. O controlo de recursos tan básicos como a auga, con un consumo excesivo no mundo desenvolvido e unha preocupante escaseza en continentes como a Ásia ou a África, desvela que os tempos da sobre-explorazón de vastas extensións sob o imperialismo, pondo-as ao servizo dos intereses económicos capitalistas do Primeiro Mundo, non están tan lonxe. A cooperación con países do Terceiro Mundo, proclamada repetidamente por alguns do Primeiro, non deixa de ser unha falácia, xa que o que dan en conceito de axudas é unha cantidade muito menor ás débedas que non lles son perdoadas.

Xunto a isto, temos de aturar que todas estas cidadás e cidadáns do mundo que sofren as consecuéncias da política imperialista non sexan consideradas/os como indivíduas/os con plenos direitos, submetidas/os á suspeita pola sua diferencialidade racial; aglutinando-os baixo un fictício eixo do mal que supón a ponta de lanza ideolóxica para a extensión do capitalismo e, portanto, o aumento das desigualdades nos poucos países resistentes.

É evidente que non é tratada/o igual un/ha obreira/o europea/eu ou norteamericana/o, con todos os abusos que sofren parte das empresas, do que un/ha traballador/a das minas de Serra Pelada no Brasil, das de xofre do Peru, da Indonésia, etc. Contodo, o mundo desenvolvido non é tampouco unha panacea: o recorte dos gastos sociais, a temporalidade dos contratos e a liberdade dos despedimentos, a violéncia de xénero, a existéncia de bolsas de pobreza importantes nas grandes cidades ou a sobre-vixiláncia policial fan-nos ver que esta parte do globo en que vivemos non é o mundo de cores que debuxan, ao servizo do poder, os meios de comunicación.

A INVOLUCIÓN DAS LIBERDADES
Tras o 11 de Setembro, coa excusa da luita contra o terrorismo, produciu-se un recorte de liberdades e direitos adquiridos ao longo da história polas luitas dos povos.

A resisténcia global artellada en Seattle e os posteriores cúmios do capitalismo foi respostada coa brutalidade policial e a perseguizón indiscriminada. Os meios de comunicación, sempre ao servizo do capital, encarregaron-se de amosar a realidade destas luitas deturpada. O seu obxectivo é criar opinión pública favorábel ao proceso globalizador, constituindo o povo nunha masa acrítica e asustada. Máis en concreto, na Universidade, cargas policiais e axuizamentos severos, que nos remontan a períodos históricos que se crian superados, viron-se ignorados polos meios de comunicación acadando o desánimo entre o estudantado.
No Estado español, o governo do PP está a lanzar desde hai tempo unha brutal ofensiva neste terreo, que ademais se ceva de xeito especialmente duro cos nacionalismos, demonizando-os e perseguindo-os, empregando todo canto meio teña na sua man, desde a manipulación através dos meios de comunicación afins até as reformas legais anti-democráticas ou a mera utilización dos corpos represivos do Estado, contra a máis mínima manifestación de oposición ás suas políticas.

MILITARIZACIÓN DA POLÍTICA INTERNACIONAL
No antedito amrco internacional as relacións entre os estados fican reducidas á mera carreira armamentística, á situación estratéxica das armas de destrución masiva e á da saída co sector máis puxante da economia do Governo que rexe de xeito ostentosamente imperial os destinos do mundo.

A política internacional dirime-se en función dos ataques efectuados sobre populación civil que sofre as consecuéncias do xogo de forzas e intereses económicos latentes dos distintos governos.

Cada vez máis, a máxima representación do sistema capitalista reinante é o exercício da guerra como via de solución das contradicións internas deste, o esmagamento das vontades e dos direitos dunha ampla marxe da populación para cobrir os obxectivos económico-estratéxicos marcados polo citado sistema.

O governo do Estado atopa neste contexto internacional a sua situación ideal. Submido ás decisións autoritárias das grandes poténcias imperiais, non dubida en somar-se aos arbitrários caprichos iánquis de invasión de estados soberanos sen ter en conta a cidadania e rachando coa "legalidade internacional", nomeadamente a ONU, nunha liña de dependéncia absoluta a respeito dos EUA.

O Estado español fica reducido nas relacións políticas internacionais a simples títere dos EUA. Nesta conxuntura o governo español retrata-se ante o mundo como vasalo obediente de Bush, amosando-se compracente cos desígnios americanos e autoritário coa cidadania crítica do Estado.

IMPERIALISMO CULTURAL E MANIPULACIÓN INFORMATIVA.
A situación política retratada traduce-se na imposición global da cultura ianqui, quer através de redes comerciais, quer mediante a difusión de estereótipos nos meios de comunicación postos ao servizo destes anteditos intereses económicos. Mais para alén desta imposición da cultura ianqui o povo galego tamén leva cinco séculos suportando as imposicións culturais do imperialismo español.

O nível de ocultamento mediático dos movimentos contestatários e alternativos asi como a presión a que están submetidas as línguas e culturas diferenciais ou o escaso recoñecimento das nacións sen estado son a cada pouco meirandes, condenando ao ostracismo o diferente.
Cando non pode ocultar algun acontecimento debido á sua trascendéncia social o ssitema, através basicamente dos meios de comunicación, opta pola estratéxia de o terxiversar ocultando a sua verdadeira natureza. Asi, por exemplo, tentar facer crer que todo o movimento anti-globalización ten unha ideoloxia ácrata ou similar; e doutra parte están os intentos de relacionar a Plataforma Nunca Máis coa esquerda abertzale.

Do mesmo xeito, aplica-se o Pensamento Único como un dogma a aceitar. Aqui xogan un papel importantísimo os meios de comunicación privados, que son utilizados como método de manipulación da opinión pública e de clara imposición dese Pensamento Único.

A DESTRUCIÓN GLOBAL DO MEIO AMBIENTE
No contexto da globalización, onde os intereses económicos e xeostratéxicos dominan por cima de todo, a falta de respeito ao meio ambiente é unha constante: centrais nucleares, vertidos tóxicos das grandes empresas, petroleiros... A isto hai que engadir as consecuéncias para o meio do exercício da actividade económica: cidades como México DF que se converten en fervedoiros insalubres baixo a polución permanente, a emisión de CO2 á atmosfera, as consecuéncias disto sobre a capa de ozono e o cámbio climático, etc.

Este tipo de situacións dan-se con maior gravidade ma periferia económica do sistema, é dicer, nos espazos colonizados economicamente pola xeira globalizadora -tal é o caso da Galiza en datas ben recentes- debido a unha explorazón dos recursos naturais por cima das necesidades do ecosistema, mais ben atendendo ao benefício económico. O desastre do Prestige nas costas galegas debe-nos facer reflexionar sobre estas situacións, que se están a dar con alarmante frecuéncia en todo o mundo. Dia tras dia xoga-se coas nosas vidas e coa nosa saúde en base aos intereses económicos duns poucos: caso paradigmático son os produtos transxénicos, con consecuéncias descoñecidas para a saúde humana; os pensos con que se alimenta o gando... que situan a populación na incertidume a respeito do que consome.

Con isto, non queremos dicer que nos opoñamos ao progreso da ciéncia, senón aos maus usos dos adiantos, advogando por un desenvolvimento sustíbel e respeitoso co meio ambiente.

Asi pois, pode-se dicer que o sistema capitalista reinante é nocivo para o meio ambiente e pon en perigo a sobrevivéncia do planeta, que pasa por un estádio de insustibilidade grave.

A DISCRIMINACIÓN DAS MULLERES
As mulleres son un dos grandes sectores marxinados no proceso globalizador. Mais non debemos pensar que isto é novo. Desde hai séculos, debido ao patriarcado, a muller foi submetida ao home en todos os sectores da sociedade (económico, cultural, político). Co capitalismo e o pensamento burgués esta opresión é levada até as últimas consecuéncias. As loitas feministas acadaron grandes melloras, entre elas a igualdade legal nos países do Primeiro Mundo. Mais non debemos deixar-nos enganar. A legalidade teórica está moi lonxe da prática e discriminacións tais como violéncia de xénero, paro feminino ou os baixos salários están á orde do dia. A dupla moral burguesa fai que a muller se vexa reducida ao ámbito doméstico, apesar de potenciar (sempre en teoria) o traballo da muller fóra da casa. O estado non estabelece servizos tan básicos como gardarias ou xeriátricos gratuitos, co que a muller só atopa atrancos á hora de levar a cabo a sua vida laboral.

A imaxe que das mulleres dan os meios de comunicación como bela e submisa provoca o rexeitamento por parte da sociedade de determinadas mulleres que non cumpren o cánon feminino que se espera. Deste xeito, enfermidades como a anoréxia ou a bulímia seguen a facer estragos entre mozas máis ou menos novas de todo o mundo.

Estas discriminacións aumentan a medida que nos deslocamos do centro á periféria . Asi, as mulleres, que constituen máis da metade da populación mundial, desenvolven as duas terzas partes do traballo mundial e perceben unha décima parte dos ingresos mundiais, posuindo tan só un 1% da propriedade. Son as mulleres as principais afectadas pola fame, as guerras, migracións, pobreza, analfabetismo, violéncia, etc.

Por cima, cumpre salientar que en moitos países nen sequer son recoñecidas legalmente en pé de igualdade co home. Polo contrário, nos países do Primeiro Mundo, mália o recoñecimento legal, as mulleres non son valorizadas como suxeitos morais senón como unha iamxe bela e submisa que situar acarón do produto que se vende.

Asi, humillacións tais como a burka ou a abalación son padecidas polas mulleres acotio, amosando que a muller é considerada como a posesión do home, un obxecto ao que lle están vedados direitos tan básicos como a educación ou desfrute da própria sexualidade.

A UNIÓN EUROPEA, PROXECTO DO IMPERIALISMO
O nacimento da UE estivo marcado por un duplo obxectivo: dunha parte, facer frente á ameaza de extensión dos reximes de democracia popular pola Europa da segunda posguerra mundial e, doutra parte, constituir un bloco imperialista que pudese enfrentar-se e competir coas outras duas superpoténcias. Porén, a natureza da UE é radicalmente incompatíbel cun proxecto de unidade europea que benefície á Galiza, é dicer, un proxecto que baseado no respeito á soberania nacional dos povos cunha humanización e planificación racional e xusta das relacións económicas e de calquer outro tipo.

Deste xeito, a UE constitui-se nun bloco económico unitário ben definido que, xunto cos EEUU, se enfrenta de maneira directa aos países orientais, sendo considerados como inimigos culturais e, sobretodo, económicos.
Ante esta situación deixa de ter vixéncia o modelo político da Europa dos estados, pois é incoerente que pequenos estados de curta vida como Eslevénia -cunha populación case que a metade da galega- pasen a ter uns direitos superiores aos da Galiza en matérias como os direitos lingüísticos, de recoñecimento da cultura nacional ou de representatividade política nos organismos de decisión da Unión.

Mentres, a expansión imperialista da UE continua. É un feito iminente a entrada no seu seo de Hungria, as repúblicas bálticas ou Bulgária, entroutros estados.

Esta expansión aumentará a interdependéncia entre os países segundo a sua condición de centro ou de periferia da comunidade. Situación que indiscutibelmente acrecentará a situación de periferia da Galiza, dado o papel que se lle vén asignando desde por parte da UE e da malchamada nación española.

Asi, pode-se observar nos meios de comunicación o proxecto que nos teñen asignado para os vindoiros anos:

- Destrución progresiva da nosa agricultura e gandaria, rebentando os prezos.

- Intento de retirar as axudas de tipo rexional.

- Redución progresiva e intencionada da construción naval na nosa nación.

Todo isto está-nos a levar a unha situación preocupante á cal hai que lle dar resposta desde distintas frentes: é pois unha obriga para as universitárias/os somar-se a este movimento.

Porén, o debate da construción europea foi paralisado no Cúmio de Niza, facendo un reparto da representación que benefícia de novo os grandes estados que rexeron e controlaron os desígnios da Unión desde o início. Asi pois, a UE é máis un axente de colonización e opresión das nacións sen estado ás que, como Galiza, se lles nega o direito de autodeterminación. Do mesmo xeito, é un instrumento ao servizo do espallamento do capitalismo e do imperialismo.

A PRIVATIZACIÓN DOS SERVIZOS SOCIAIS
Os retrocesos sociais que se se veñen acelerando nos últimos anos son moi evidentes na nova concepción dos servizos sociais: un negócio cando é rendíbel e un despilfarro cando se teñen de estender universalmente. Desenvolven-se asi, ao máximo, os instrumentos de seguridade privada e achica-se o Estado Social baixo a premisa de que o mercado o resolve todo da mellor maneira posíbel. Porén, o Estado non desaparece, como afirman os teóricos do neoliberalismo, senón que desempeña un papel fundamental na dominación da periferia, na defesa da hexemonia económica e no uso do poder militar.

Os mecanismos que garanten a acumulación de benefícios e que situan o mercado ao asalto da cidadania son idénticos nos estados da Unión Europea: privatizacións, tanto pola venda aos monopólios privados das empresas públicas como pola privatización directa ou encuberta dos servizos sociais básicos como a educación ou sanidade; redución de custos por meio da redución de prestacións sociais e de desemprego; reformas laborais que garantan a precarización e limiten os direitos laborais, etc. Con este camiño os servizos sociais estarán só da man de quen poda pagá-los e o capital privado só atenderá a xestión dos que sexan rendíbeis.

Na UE, a Declaración de Bologna, asinada por 29 estados, abriu o camiño cara a unha converxéncia das políticas educativas que teria como proxecto a criazón dun espazo europeu do ensino superior no cal predomine a competitividade. Xa o Tratado de Mäastricht incluía o sistema educativo dentro das competéncias da UE e, portanto, dentro das políticas comunitárias.

Esta pretensa integración, que pretende pór en comun sistemas educativos de estados e nacións moi distintos, non equilibra, porén, o investimento público que se destina ao ensino; mais si que impulsa, en todos os estados, recortes nos orzamentos educativos, privatización de servizos nas universidades, suba nas taxas e reformas estruturais de espírito semellante ao da Lei Orgánica de Universidades (LOU).

No Estado español os proxectos económicos e sociais do neoliberalismo aplican-se á perfeizón: asistimos a un contínuo proceso de recortes laborais (especialmente, o abaratamento dos despedimentos, a consolidación das ETT´s, a temporalidade ou a precarización) consolidados nas distintas reformas laborais impostas e a unha privatización contínua da educación, a sanidade, o transporte e as comunicacións. Ao mesmo tempo, aplica-se o "pensamento único" como un dogma que hai que aceitar: o mercado como único centro da vida, o modelo neoliberal como o único posíbel... e quen discrepe destas ideas submete-se á demonización e á perseguizón ideolóxica. No caso das reformas educativas, a cuestión nacional no Estado español explica a recentralización, acorde cun modelo estratéxico de estado unitário, negador da diversidade.

ANÁLISE DO ENSINO
O ensino na sociedade capitalista persegue a función de adoutrinar as persoas desde nenas nas ideas do sistema e tamén a de formar elites por unha parte e man de obra máis ou menos cualificada pola outra. Desde os CAF-CAEF defendemos, por contra, un sistema educativo que forme cidadás e cidadáns con consciéncia crítica e dote as persoas dun saber técnico especializado segundo as necesidades do país, sen que iso implique nengun tipo de diferenciación social.

Como temos explicado, a privatización da educación, alvo fundamental da crítica do estudantado, é máis unha consecuéncia da política neoliberal de destrución dos servizos públicos que tan duramente atinxe á mocidade. No noso país, a auséncia dun sistema educativo próprio, a dependéncia económica e a submisión política agravan o deterioro do ensino submetido non só á lóxica do mercado, senón á da centralización, que introduz novas trabas noa aceso e óbvia a nosa realidade económica, introducindo uns contidos alleos á realidade nacional.

O Partido Popular aproveitou a sua maioria absoluta para levar a cabo un fundo proceso de reformas estruturais do ensino público, ignorando a todas e todos os afectados e impondo reformas elitistas, privatizadoras e centralizadoras. Estas contra-reformas educativas veñen acelerar os procesos máis regresivos que afectaban o xa deteriorado ensino público galego, considerando o ensino como un proceso selectivo e non un direito para toda a sociedade. A sua aprobación é explicábel en virtude do despotismo e da maioria absoluta do PP no Parlamento español. Na vez de diálogo, o PP escolleu o autoritarismo, ignorando ou demonizando a vontade expresa do estudantado e da imensa maioria da comunidade educativa, claramente expresada nunha resposta mobilizadora masiva e continuada.

A Lei Orgánica de Universidades (LOU) foi o máis agresivo proxecto de destrución da Universidade pública promovido polo governo central do Partido Popular e aceite submisa e benevolamente pola Xunta da Galiza, apesar de supor unha clara invasión das suas competéncias en matéria educativa. A escusa ideolóxica que xustificou esta reforma do marco lexislativo do ensino superior xirou arredor da "modernización" e a "integración europea", ambíguos conceitos que nada dician da realidade da reforma e que tampouco foron quen de enganar a nengun sector da comunidade universitária.A LOU agachaba unha das máis abafantes agresións dos últimos anos contra esta universidade pública, criando un novo modelo á medida da política educativa promovida e desenvolvida polo Partido Popular até o de agora. O magnífico movimento estudantil que espertou esta reforma, cheo de dinamismo e imaxinación, non se teria orixinado se a contra-reforma educativa non contivese un trasfundo tan reaccionário; á vez, este movimento testemuña a capacidade do estudantado de analisar en clave própria o papel do sistema educativo e a sua capacidade de auto-organización. Do mesmo xeito, o autismo do Ministério español de Educación, que ignorou o masivo NON Á LOU e aprobou finalmente o texto, dá boa conta do espírito de diálogo e consenso que caracteriza ao Partido Popular en matéria educativa.

A LOU foi criada para servir de marco onde desenvolver a Declaración de Bologna, polo que continua o espírito desta. Asi, estamos ante unha reforma que promove a competitividade entre universidades derivada do Distrito Único. Isto busca unha división de universidades en primeira e segunda orde sempre dependente do nível de vida das Comunidades Autónomas en que estexan ubicadas e do prestíxio que posuan. Asi, o ataque ao noso sistema universitário é patente, sendo agravado pola proba de aceso persoal, estabelecida en último tempo pola universidade. Isto vai provocar o caciquismo na entrada aos estudos superiores, primando valores non estudantis tais como a conta corrente. Non hai que esquecer que a suba das taxas e o recorte das bolsas provoca xa unha pre-selección que se verá agravada coa total aplicación da LOU. Mais a implicación do mercado na universidade tamén vén dada pola entrada nos órgaos de governo da empresa privada. Deste xeito, o saber atopará-se en mans do libre mercado primando aquelas carreiras e matérias que teñan unha realización material consonte cos valores e necesidades do sistema capitalista en expansión.

O PP non só entregou o sistema educativo en mans do mercado; aproveitou para utilizar unha instituizón socializadora como ferramenta españolizadora ao servizo da sua concepción estratéxica do Estado, dentro dunha ofensiva recentralizadora que atinxe a moitos máis ámbitos.

Deste xeito, e seguindo o afán unitário e totalizador do governo central, o ensino primário e secundário están a sofrer a LOCE (Lei Orgánica de Cualidade do Ensino), que reitera os riscos máis negativos da LOU: a concepción obsesivamente unitária de calquer ámbito e un sistema educativo clasista, elitista e privatizador, baseado na selectividade económica encuberta de promoción académica. A Lei de Cualidade, que invade de novo as competéncias das Comunidades Autónomas, homoxeniza o sistema de ensinanzas médias do Estado. Esta reforma tivo tamén unha fraca cobertura ideolóxica: o fracaso escolar como pretexto e a intención de corrixir os defeitos da LOXSE. A Lei de Cualidade promove, por contra, os valores máis negativos, como a competitividade, elimina os trazos máis positivos da lexislación anterior e ignora, ao igual que a LOU, o financiamento público.

A terceira característica fundamental das contra-reformas educativas é o agravamento das défices democráticas e os recortes nos direitos. Non é só unha cuestión de representación estudantil, certamente reducida, senón de políticas autoritárias dirixidas contra a sociedade: xa na tramitación da LOU a resposta xeral do PP foron as cargas, a investigación policial, a demonización da mobilización social e os procesos xudiciais. Na Universidade cuestiona-se o exercício de direitos básicos como o de folga ou manifestación.

As primeiras consecuéncias destas reformas poden comezar a ser percebidas de imediato polo estudantado en matérias como a suba das taxas, a redución das bolsas, a promoción dos "créditos brandos", a competitividade como norma xeral dentro do sistema, a desaparición de matérias ou a introdución de novas carreiras e segundos ciclos segundo cámbios motivados polo mercado, etc.

A LOU comeza-se a aplicar na adaptación dos Estatutos das universidades galegas e na criazón dunha nova Lei do Sistema Universitário da Galiza, dous procesos ante os cais o estudantado debe permanecer atento, de xeito que os aspectos máis regresivos da lexislación sexan aminorados. A participación, a mobilización e a información son as ferramentas fundamentais para actuar e iniciar a inversión deste proceso, en defesa do investimento público, a galeguización ou a democratización. É preciso sermos conscientes das limitacións existentes nas tres universidades, asi como das diferenzas e matices que apresentan entre si.

A partir deste ponto, os CAF-CAEF defenderemos alternativas concretas nas tres universidades que teñan como cerne unha análise nacional cunha proposta ideolóxica de fundo, o sistema educativo público galego, que supere en moito o actual marco. Obviamente, o noso modelo educativo precisa neste momento de grandes mudanzas políticas e sociais no noso contorno para ser viábel. É tamén labor do estudantado galego propiciar esta alternativa de transformación, tan necesária e evidente despois do último grande desastre ecolóxico e económico que vén de sofrer o noso país.

A ALTERNATIVA DO ESTUDANTADO GALEGO.
O resurximento do poder imperial, caracterizado polo domínio euroamericano da economia, o poder militar e o imperialismo cultural, non contou até agora no mundo cunha oposición xeneralizada capaz de lle facer frente. Nos últimos anos comezan a desenvolver-se constantemente en todo o mundo novas respostas populares, en ocasións de curta duración e noutras a partir de diversos movimentos sectoriais. Estas novas alternativas confluen coa tradición de resisténcia anterior, como o movimento nacionalista.Podemos dicer que as formas de protesta contra o imperialismo se atopan nun novo ciclo nesta etapa histórica, caracterizadas pola diversificicación e inovación á vez que a conxunción coas tradicións que impulsaron as conquistas sociais. As alternativas sociais aparecen signadas pola participación, por unha profunda democratización dos movimentos sociais e por práticas renovadoras. Algunhas das experiéncias máis interesantes contra o neoliberalismo nascen nestes últimos anos de América Latina: alternativas como as do Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra do Brasil (MST) e a democracia participativa impulsada polo Partido dos Trabalhadores (PT) neste mesmo país, a revolución bolivariana en Venezuela, o Frente Amplo uruguaio, o zapatismo ou os emerxentes movimentos indíxenas que resurxen en todo o continente. Todos desafian o neoliberalismo desde tácticas moi diversas, mais reclamando un controlo da economia, a redistribuizón da riqueza e unha democracia participativa máis ampla que os sistemas vixentes.

A vitalidade do movimento antiglobalización foi quen de cuestionar o "governo dos poderes" e amplificou unha realidade ben coñecida: a estrita funcionalidade das instituizóns económicas internacionais respeito das compañias transnacionais dos EEUU e Europa. Despois de Seattle as protestas intensificaron-se e trasladon-se a todos os continentes, desde Xaneiro até Decembro e desde Davos a Bangkok, Washington, Bologna, Xenebra, Cancun, Xénova, Okinawa, Melbourne, Praga e Niza; cenários de masivas manifestacións frente aos cúmios da OCDE, ONU, FMI, BM e G-7.
O Fórum Social Mundial permitiu localizar no tempo e no espazo centos de ideas, propostas e movimentos que cuestionan o neoliberalismo. Ainda sen concretizar as alternativas ao domínio do mundo polo mercado, dada a diversidade de movimentos que confluiron en Porto Alegre, o FSM si aponta á necesidade da construción dunha sociedade centrada no ser humano, ese "outro mundo posíbel". O FSM ocupou un importantísimo espazo na história da Humanidade, se ben nunca redixiu conclusións nen tivo carácter deliberativo: é un espazo plural de encontro e debate.

A vitória contra o imperialismo só é posíbel a partir dunha rehumanización das relacións económicas, do recoñecimento da soberania dos países e do direito de autodeterminación, da soberania e pluralidade cultural e lingüística no mundo. A loita está en desacelerar e reverter a carreira cara a unha catástrofe social, económica e ecolóxica.

Os CAF-CAEF, como organización integrante do movimento nacionalista, actuamos en clave antitética ao imperialismo. Defendemos a consecución dun ensino público e galego e a emancipación da nosa nación como as melloras achegas e exemplos que lle podemos oferecer á humanidade. O nacionalimo é a única garantia para os povos, construído todos os dias como alternativa antagónica á inxustiza. Na Galiza, o nacionalismo traballa nun contexto hostil e demonizador ante o cal debe seguir a apostar polo traballo nas organizacións sociais, polo activismo social constante e pola coeréncia na sua mensaxe, na defesa dos direitos da Galiza e da cidadania.

Dentro da rebeldia xuvenil do mundo o estudantado desempeña un importante papel como suxeito activo de protesta. Frente á concepción habitual do movimento estudantil como unha experiéncia que aparece e reaparece en refluxos irregulares, a experiéncia dos CAF-CAEF demonstra que é posíbel e plenamente válida a transmisión de coñecimentos e experiéncias e a constante evolución de acordo ás transformacións do sistema educativo. Co movimento anti-LOU pareceu reaparecer a iconografia da rebeldia estudantil, mais unha interpretación exacta da história recente revela-nos que na Galiza existen estruturas auto-organizadas ininterrompidamente desde hai trinta anos, se ben con distintos níveis de incidéncia.

As universidades seguen a ser un espazo privilexiado de socialización da mocidade. As modificacións nas estruturas económicas, sociais e educativas tiveron o seu contrapeso en novas dinámicas reivindicativas caracterizadas pola democracia e o asemblearismo no funcionamento interno, pola coeréncia entre os meios e os fins e pola orixinalidade e novidade nas formas de protesta, apoiadas na tradición anterior. O movimento estudantil coesiona un arco-da-vella de reivindicacións, desde a defesa dos direitos históricos da Galiza, os valores sociais, do ecoloxismo ou do feminismo até as demandas máis concretas que denúncian os crecentes procesos de privatización e centralización dos sistemas educativos. É labor dos CAF-CAEF compor un horizonte equilibrado entre estas reivindicacións, partindo da realidade máis concreta sen deixar de analisar a perspectiva global.

TESE DE ACCIÓN ESTUDANTIL

As análises feitas tanto na Tese Política como na de Organización son fundamentais para o bon funcionamento dos CAF-CAEF. Delas e do relatório de Acción Estudantil dependerá que o traballo dos Comités Abertos nesta etapa actual que abordamos nesta Asemblea Nacional sexa frutífero e siga a consolidar-nos como a única organización que defende os intereses do estudantado galego.

Como xa se ten discutido na Tese de Organización a homologación das nosas estruturas orgánicas é primordial, mais tamén o é a homologación do noso traballo en todos os campos, a homologación da nosa acción.

É moi importante que todas e todos os compañeiros compreendan a necesária unidade que debe ter o noso traballo. En non poucas ocasións cai-se no erro de considerar, por exemplo, que o traballo institucional é competéncia exclusiva das e dos representantes nun órgao determinado ou que a xestión dunha área (Finanzas, Gráfica...) lle corresponde en exclusiva á sua ou seu responsábel.

Independentemente de que por motivos simplesmente práticos haxa que nomear compañeiras ou compañeiros que se encarreguen de coordenar os distintos campos de acción, a elaboración ou execución colexiada da nosa liña política é unha característica esencial inerente á natureza dos CAF-CAEF e, de ser descoidada, pode dar pé á aparición de sérios problemas na coesión da Organización.

Traballo institucional e traballo mobilizador: eis aqui os piares da nosa acción de que dependerá a nosa iniciativa política e a nosa capacidade mobilizadora.

En calquer caso, cumpre aclarar que traballo mobilizador e traballo institucional son de todo complementares e non compreensíbeis o un sen o outro. Os CAF-CAEF sempre entendémos, e asi segue a ser, o traballo mobilizador como o fundamental da nosa actuación e o institucional como unha dimensión imprescindíbel do mesmo.

A división que entre un traballo e outro se fai na tese só debe ser entendido a efeitos de ordenación da mesma.

TRABALLO INSTITUCIONAL
O traballo institucional dos CAF-CAEF ten como obxectivo a dinamización e democratización da Universidade. Mais tamén hai que ten en conta que a planificación rigorosa das iniciativas a apresentar é vital para facermos das instituizóns, alén da rua, a caixa de resonáncia das nosas reivindicacións.

Para avanzarmos neste sentido é necesário analisarmos as eivas detectadas durante este tempo tanto na falta de coordenación como de unidade, continuidade e mesmo seguimento do noso traballo e deixar claro o papel fundamental que cumprimos nas instituizóns, levando a voz do estudantado.

O primeiro andar canto ao que órgaos de governo se refere son as Xuntas de Escola e Faculdade, os Consellos de Departamento e as comisións delegadas; tamén son, pois, os órgaos de governo da Universidade máis próximos ao estudantado, que ainda que limitados nas suas funcións e poder de decisión non están carentes para nós de rendimento político.
Os CAF-CAEF, na maior parte dos casos, estivemos ausentes ou, ainda estando, non soubemos actuar debidamente, obviando ou infravalorizando, simplesmente, as suas psoibilidades, onde se deciden cuestións tan importantes como os planos de estudo ou o de normalización lingüística.

Ë fundamental tamén explicar a utilidade de os CAF-CAEF se apresentaren aos comícios universitários e sairen eleitos como forza maioritária da Galiza, ainda sabendo as nosas limitacións nos órgaos de governo (baixa porcentaxe de representación estudantil) e a deturpación que sofren as eleizóns pola idea de inutilidade ou mesmo surdeira das instituizóns na resolución dos problemas, por estaren governadas por intereses alleos ao noso país.

Tamén é prioritário que todas e todos os membros dos Comité participen e se impliquen no traballo institucional para canalizar a problemática de cada centro e para que a importáncia dentro da nosa organización da apresentación ás eleizóns da Universidade non resida só en conseguir un local para axudar a desenvolver o noso traballo político nen na obtención dunha subvención segundo o grau de representatividade, senón nun compromiso claro e inamovíbel de defesa dos intereses do estudantado galego.

O Claustro Universitário, o Consello de Governo e as suas correspondentes comisións delegadas son o segundo andar no traballo institucional a desenvolver na Universidade polos Comités Abertos de Escola e Faculdade. É aqui onde levamos feito o traballo máis importante, mais non carente de erros. A falta de coordenación entre cámpus é un problema habitual nos CAF-CAEF ao que debemos facer frente recuperando a liña única de acción que caracteriza unha organización como a nosa a nível nacional e a coeréncia própria do nacionalismo na defesa do estudantado galego. Para isto é necesário que, alén de facer seguimento por parte dos órgaos de cámpus do traballo que se desenvolva, se crie a responsabilidade institucional a este nível, asi como a realización de reunións entre claustrais, asembleas de cámpus e de universidade para unha toma conxunta de decisións por parte de toda a organización. Para isto, ademais, é fundamental a coordenación a nível nacional através da responsabilidade criada para tal efeito, que fará seguimento tanto das iniciativas como das campañas nas tres universidades galegas, facilitando os critérios e liñas xerais de actuación e a información clara e fluída do traballo nos diferentes cámpus.

Á hora de fixar e executar as campañas é primordial fixar-se uns obxectivos concretos e un calendário o máis pormenorizado posíbel das actividades de que constará a campaña. É importante tamén avaliar a nosa capacidade humana para levá-la a cabo e delimitar con antelación, sempre que for posíbel, as campañas aos distintos níveis (de centro, de cámpus ou nacionais) para asi cumprir os obxectivos marcados, non deixar as cousas a meio facer e non cair no simples "activismo", entendendo este como actividade propagandística sen unha finalidade clara.

As instituizóns non universitárias son un outro lugar de traballo dos CAF-CAEF. É necesária, como en calquer outro órgao ou foro de debate sobre a política universitária, a nosa intervención na defesa do estudantado galego, nomeadamente nas instituizóns da Xunta ou do Estado español (Parlamentos, Valedor do Povo) através das organizacións que conforman o movimento nacionalista galego.

É óbvio que a nosa intervención fará de altofalante para trasladar a problemática do estudantado a toda a sociedade, como ocorreu moi recentemente coa LOU, ademais de servir para facermos seguimento da política universitária tanto do governo central como do galego.

O Consello da Xuventude da Galiza (CXG) é outra das instituizóns non universitárias onde tamén os CAF-CAEF desenvolvemos o noso traballo. Durante alguns anos este órgao supostamente consultivo da Xunta, reflexo do nível do asociacionismo xuvenil na Galiza, estivo amordazado e censurado pola mesma proxección de forzas que o Parlamento Galego. Actualmente, os CAF-CAEF participamos da iniciativa de reactivación deste órgao conxuntamente coas organizacións do movimento xuvenil nacionalista, facendo del unha instituizón aberta e participativa ao conxunto da sociedade e do asociacionismo xuvenil, atendendo os problemas da mocidade e posicionando-se sobre eles.

Como consecuéncia de todo o dito anteriormente desprende-se o ponto sen o cal o traballo institucional dos CAF-CAEF non teria sentido: a sua transmisión ao estudantado.

Primeiramente, a preparación e planificación das campañas é fundamental, como tamén o o son a marcaxe duns mínimos políticos e a cobertura institucional que lle pretendemos dar.

O avanzo das nosas iniciativas virá dado da explicación clara e concisa, didáctica e constante dos nosos posicionamentos e do consecuente grau de conscienciación e mobilización entre o estudantado.

Para todo isto é vital a presenza masiva dos Comités nas aulas, tanto gráfica como fisicamente. O paso por aulas, coa aparición e intervención das e dos membros dos CAF-CAEF eleitos nos órgaos da Universidade, proporcionará unha transmisión da información máis nítida, directa e focalizada.

A edición de boletins, follas informativas e outro material, alén da presenza nos meios de comunicación, concretizarán máis polo miúdo, con extensión e matices, aspectos non menos importantes das nosas campañas e actividades.

Para alén de todo isto, a a convocatória de asembleas informativas abertas sempre foi un recurso moi utilizado polos CAF-CAEF para dar maior cobertura a determinadas campañas e para a recolla das aportacións do estudantado, facendo-o asi partícipe do noso traballo.

Por último, cumpre sinalar que moitas veces hai condicionantes endóxenos e exóxenos nas instituizóns universitárias que provocan que en determinados momentos isolados se fagan propostas conxuntas, sobretodo co resto de organizacións nacionalistas, para o avanzo de iniciativas de interese para o estudantado. En todo caso, é óbvio que sempre terán de ser analisadas con anterioridade e explicadas abertamente ao estudantado, nese compromiso de facer abertas, transparentes, democráticas e participativas as instituizóns universitárias para as pór, como é o noso obxectivo, ao servizo do povo e tendo de ser nós o exemplo a seguir en abertas/os, transparentes, democráticas/os e participativas/os no noso traballo.

TRABALLO MOBILIZADOR
Como xa se nomeou ao comezo desta tese, o traballo mobilizador é un dos piares básicos da nosa acción, isto é, a extensión do noso proxecto polas aulas das universidades da Galiza. Mais tamén é o xeito de o facer. Non é a condición única para sermos a referéncia que os CAF-CAEF sexamos nacionalistas, senón que o xeito en que analisemos a realidade e a nosa metodoloxia de traballo teñen de ratificar a nosa utilidade para o estudantado. É prioritário proxectarmos a nosa condición ideolóxica através de actuacións da nosa política prática diária para esta ser percebida polo estudantado.

A homologación do noso traballo, como xa se ten analisado, a unidade de acción própria dunha organización única e unitária a nível galego, a planificación concreta das campañas atendendo tanto a critérios intrínsecos como extrínsecos... serán fundamentais para a conscienciación do estudantado e a soma de máis brazos no noso proxecto por un ensino público, galego e de cualidade.

- TRABALLO MOBILIZADOR DE CENTRO
O comité é o núcleo básico na estrutura organizativa dos CAF-CAEF. É este, pois, o lugar de traballo máis próximo ao estudantado de cada centro, fundamental para a realización das campañas tanto nacionais como de cámpus ou propriamente de escola ou faculdade. O desenvolvimento dun traballo útil dirixido cara á resolución dos problemas do centro será o traballo máis perceptíbel para o estudantado, que se dará conta da utilidade que temos os comités dia a dia.

Asi mesmo, o desenvolvimento das campañas nacionais ou o traballo de cámpus corresponden-lle en grande medida ao comité por ser o elemento da nosa estrutura máis próximo ás aulas e o que posui unha proxección do noso traballo máis ampla entre o estudantado.

No traballo de todo comité, alén do material gráfico, é importantísima a nosa presenza nas aulas por dar unha imaxe de forza en primeira persoa ao estudantado e para dar tamén unha focalización concreta e directa das e dos membros dos CAF-CAEF. Sermos, asi, referéncia tanto individual como colectiva. Este paso por aulas é de rigorosa realización nas campañas de apresentación de princípio de curso sendo sintomático, moitas veces, do noso traballo o resto do ano e do grau de incorporación de novos activos ao comité.

A publicidade das convocatórias de reunión do comité nas aulas máis do que unha formalidade significa a constatación de sermos abertos e a vontade de que todo o estudantado se some ao noso proxecto, participando en maior ou menor medida e facendo chegar as suas propostas e suxestións.

É fundamental a consecución dun local en cada centro en que teñamos presenza, posto que un lugar físico real non só facilita a dinámica de traballo e reunión, senón que tamén dá ao estudantado unha visión de acesibilidade a respeito dos CAF-CAEF. Nos centros onde contarmos cun local debemos pular por converté-lo nun lugar aberto e dinámico onde as e os estudantes podan aceder a nós, formando-se unha idea de organización real e transformadora.

É necesário pórmos tamén en coñecimento do estudantado o noso traballo, criando as canles de información e comunicación que consideremos máis axeitadas (voceiros, boletins, páxina webb...), asi como utilizar os meios de comunicación para trasladar a problemática do estudantado ao conxunto de toda a sociedade, cunha linguaxe clara e pedagóxica.

A acción cultural será, por outra parte, un outro dos piares fundamentais do traballo dos CAF-CAEF sempre encadrado na defesa das nosas coordenadas ideolóxico-políticas.

Para o desenvolvimento de todo o citado anteriormente é necesária a participación, información, especialización no traballo e formación de todas e todos os membros dos CAF-CAEF, aproveitando as potencialidades de todo o capital humano de que dispomos, ainda sabendo que non todas e todos os membros dos comités poden traballar ao mesmo nível, para que a nosa acción cumpra as espectativas marcadas.

O coñecimento da realidade do centro por parte de todas e todos os membros dos CAF-CAEF e os posicionamentos da organización a respeito de calquer problema permitirán-nos incidir no estudantado, dotar dun maior realismo as campañas e sermos referentes. Ademais, é necesário lembrar o papel dos "contactos" e simpatizantes, que ainda non sendo membros dos CAF-CAEF desenvolven unha actividade moi importante de espallamento do noso traballo entre o estudantado.

Moitas veces o número baixo de membros do comité condiciona o seu traballo, mais non o pode reducir nen mermar, pois sempre que se faga na dirección correcta co suporte e seguimento dos órgaos a nível de cámpus estará á altura das circunstáncias e conseguirá o afortalamento do comité e das posturas que defendemos.

- TRABALLO MOBILIZADOR DE CÁMPUS
Os órgaos a nível de cámpus, tanto a Asemblea como o Consello, son de vital importáncia tanto no traballo organizativo como no mobilizador.

A fixación, concreción e desenvolvimento das campañas de cámpus serán fundamentais para dotarmos de unidade o traballo dos comités, mais tamén o seguimento dos acordos e campañas decididas colectivamente.
A coordenación co resto dos cámpus através dos organismos nacionais, a homologación do traballo, a rigorosidade e realismo no tratamento das campañas, a axilidade, flexibilidade e capacidade de resposta da organización diante de calquer problemática, a priorización de campañas, a interlocución co movimento asociativo...son factores que moitas veces non foron tidos en conta nas análises sobre as campañas a nível de cámpus e puderon ser os implicados nun menor ou maior éxito do noso traballo.

Asi, a información que debemos trasladar ao estudantado da nosa acción en todos os frentes debe ter a máxima cobertura posíbel para que ninguén no cámpus descoñeza o noso traballo. Un bon suporte para ela son os voceiros ou outro material gráfico que mesmo permiten informar do traballo próprio dos comités.

Mais é necesário que os comités interactuen, alén de realizando o seu traballo, realizando tamén o de cámpus e que non fechen o abano de posibilidades de traballo da nosa acción e, como consecuéncia, a nosa capacidade reivindicativa en cada un deles.

- TRABALLO MOBILIZADOR NACIONAL
Como ben se viu no analisado anteriormente, non é o traballo mobilizador a nível nacional o menos importante.

Como funcións do Consello Nacional que vimos de analisar na Tese de Organización están entroutras a unidade, o seguimento e a homologación da Organización, mais tamén a elaboración de campañas que respondan tanto á unidade de acción própria dunha organización nacional como ás particularidades de cada unha das tres universidades galegas.

A fixazón das liñas políticas básicas e o seguimento dese traballo en cada cámpus marcarán o decorrer das campañas elaboradas polos órgaos nacionais. A criazón de estado de opinión favorábel ás nosas campañas, xunto coa capacidade mobilizadora, serán mostra do grau de vitalidade, de vida política da nosa organización.

O máximo expoente mobilizador das nosas campañas son as manifestacións como resposta contundente ás agresións que sofren o noso país e o estudantado galego. A nosa resisténcia e contestación ao longo destes vinte anos permiten que sempre se agarde algun tipo de resposta por parte dos CAF-CAEF como organización de referéncia do estudantado galego. O artellamento a nível nacional deste tipo de respostas permite ver os CAF-CAEF como a única organización que chega a todo o país e que é quen de pór-se á cabeza da mobilización estudantil. É este carácter nacional o que nos diferenza das demais organizacións e o que nos permite dar unha única resposta que abranxa cun mesmo berro o sentir de todo o estudantado galego.

Para isto é necesário o fortalecimento da nosa liña de acción única e a homologación do traballo en todos os cámpus dentro das coordenadas ideolóxico-políticas da nosa organización. A coordenación entre os cámpus, o seguimento do traballo, a rigorosidade na sua elaboración, a axilidade de resposta do córpus organizativo, a capacidade de comunicación e traslado de campañas ao estudantado son, entroutros, alguns dos factores que cumpre mellorar cualitativamente e os que fan, a diferenza de outras organizacións, que sexamos a dia de hoxe os únicos capaces de criar consciéncia suficiente entre o estudantado e ilusión, tanto interna como externa, para afrontar tanto os reptos que nos temos marcado como as agresións que sofre o noso país.

PLATAFORMAS SOCIAIS
Hai que destacar a importáncia do traballo dos CAF-CAEF nas plataformas sociais en que nos implicamos, boa mostra da vitalidade da Organización, da sua capacidade de reacción e contestación e da criazón dunha resposta comun a calquer agresión que sofrer o país.

A Plataforma Galega pola Defesa do Ensino Público ou a Plataforma Nunca Máis, de máis recente criazón, son boa mostra da nosa implicación na problemática do estudantado e da sociedade en xeral; símbolo do lugar que deberia ocupar a universidade galega diante de calquer conflito como vangarda da sociedade.

Foi sempre obxectivo dos CAF-CAEF a interlocución con todo o abano de organizacións que forman o tecido asociativo do noso país fose cal for o seu ámbito de actuación e a sua cor política. Mais tamén é ben certo e lóxico que as ligazóns entre os CAF-CAEF e o resto das organizacións do movimento nacionalista galego sexan moito máis fortes e frutíferas, sobretodo cos Comités Abertos de Estudantes (CAE), organización irmá coa que temos unha especial relación que xa vimos de analisar na Tese de Organización.

Froito disto nace a participación en plataformas sociais onde as organizacións que conforman o movimento nacionalista galego teñen un peso, unha iniciativa e un traballo insubstituíbeis do ponto de vista político, polo seu maior compromiso na solución dos problemas do noso país, e nomeadamente os CAF-CAEF na defesa do estudantado galego.

ASEMBLEAS DE ESTUDANTES
Como xa se dixo anteriormente, os CAF-CAEF temos botado moitas veces man da convocatória de asembleas informativas de estudantes para facer máis partícipe ao estudantado das nosas campañas e iniciativas; mais desde o pasado ano a proliferación de asembleas estudantis anti-LOU a nível de centro ou de cámpus en todo o país converteu-se nun símbolo de auto-organización de todo aquel movimento, do que cumpre analisar as suas posteriores repercusións; iniciativas das que o estudantado se serve en situacións de emerxéncia nacional e de ataques contra o país, como pode ser máis recentemente a catástrofe do PRESTIGE.

Foi grazas ao noso traballo prévio, constante e coerente ao longo deste tempo, que abrollaron as asembleas de estudantes, ainda que a nosa chegada a elas tarde, mal e a rasto, ás veces, como di a popular cita galega, deixou ver erros importantes na participación dos CAF-CAEF nestas asembleas, debido en grande medida á inexperiéncia que posuíamos neste ámbito. De todos os xeitos, os erros foron sendo subsanados e, co tempo, os CAF-CAEF chegámos a ser referentes no seo destas asembleas, mantendo iniciativas e realizando un traballo real.

É importante aprendermos da experiéncia do movimento asemblear para a nosa futura participación neste tipo de organismos. En primeiro lugar, estas asembleas dan-se en momentos de participación masiva perante ataques moi concretos, mais pola sua própria natureza teñen unha duración moi limitada no tempo. Para pulsar o ambiente que hai a respeito delas cumpre que as e os membros dos CAF-CAEF estexan integradas e integrados na vida diária do centro, pois só asi saberemos se responden a un extenso desexo de participación ou, por contra, a outros intereses. En segundo termo, os CAF-CAEF debemos participar dun xeito planificado, tentando facer propostas axeitadas e pondo os nosos grandes recursos materiais e humanos ao servizo do estudantado, sen renunciarmos nunca á nosa identidade como organización e co obxectivo, unha vez esmorecido o proceso que provocou o movimento asemblear, recabar para os CAF-CAEF os seus mellores activos e o prestíxio entre o estudantado en xeral de sermos unha organización combativa.

Ben é certo que os ataques e as intencións do sistema son mermar a capacidade das organizacións nacionalistas, nomeadamente na Universidade a dos CAF-CAEF, como canalizadoras da resposta social. Asi, queren e quixeron reducir a representatividade e contestación das asembleas, a necesidade dunha resposta galega conxunta e e a necesidade das organizacións nacionalistas como motor de avanzo desa resposta.

É a ollada amiga con que os CAF-CAEF participamos nas asembleas, garantindo que sexan plenamente democráticas, desenmascarando os causantes dos problemas do estudantado e facendo propostas planificadas e asumidas pola maioria, o que fai que o arriquecimento que nos proporcionan sexa moi positivo tanto persoal como colectivamente.

De aí que sigamos a ser a organización máis respeitosa para con elas e que a dia de hoxe, após un período político carregado de turbuléncia e con vinte anos ás costas, sigamos a ser a organización refencial tanto na teoria como na praxe para o estudantado galego pola nosa vocación de servizo ao país.

Non é máis do que responsabilidade nosa facé-lo cumprir polo ben noso, da nosa organización e do noso país.